7. sep, 2017

Aanzwengelen

Aanzwengelen.

Vroeger moesten oude auto’s aangezwengeld worden. Dat gebeurde handmatig met een slinger. Ik moet 's morgens na het opstaan ook aangezwengeld worden. Dat gebeurt ook handmatig. Door twee honden. Als je mijn ochtendritueel virtueel  zou vastleggen, kan de film goed doorgaan voor een komische slapstick.

Na het opstaan doe ik beneden de deur open voor de honden. Zij slapen buiten op de veranda en springen nog net niet door de deur heen als ze de ochtendgeluiden horen. Om schade aan de buitendeur zoveel mogelijk te beperken, moet de deur snel geopend worden. Om schade aan mij zoveel mogelijk te beperken, kan ik de deur beter dicht laten. Nog voor de deur helemaal open is, hebben de twee honden zich al een weg gebaand door de eerste de beste kier waar zij doorheen kunnen en word ik besprongen en afgelikt. Ik douche tegenwoordig niet meer.

Mocht je last hebben van een ochtendhumeur dan is er maar één remedie: Neem een hond. Een hond is namelijk altijd blij om zijn baas te zien. Voor een hond maakt het niet uit hoe je eruit ziet of welk humeur je hebt. Je wordt door een hond meteen gezien. Misschien is de hondentip niet voor iedereen met een ochtendhumeur op zijn plaats. Je ligt namelijk ook direct met je mooi gestreken blouse, gestrekt op de keukenvloer. Dan begint de wedijver tussen het enthousiasme van je hond en jouw ochtendhumeur. Tot nu toe winnen mijn honden.

Na het openen van de deur en het voeren van de honden, start hier weer een nieuwe aflevering van “Heel Holland Beweegt”. De honden moeten naar buiten en de gymnastiekles is begonnen. De grootste hond meldt zich rustig voor het aanlijnen en blijft geduldig wachten totdat ik de poort uitloop. De kleinste hond neemt de renners zodra  hij de lijn ziet en laat mij opwarmen in de tuin. Mijn rondetijden verbeteren in sneltreinvaart.

Als ik goed warm gelopen ben, begint de krachttraining. Aan iedere kant van mij loopt een hond die zich in de vroege ochtenduren van het commando “volg” niets aantrekt. Ze trekken daarentegen wel heel erg aan de lijn. De armen van Arnold Schwarzenegger zijn als satéstokjes naast die van mij.  Mijn stembanden worden wakker geschud omdat ik een stevig “volg” commando moet geven. De buren gebruiken dit signaal tegenwoordig als hun wekker. En dan ben ik nog maar aan de andere kant van de tuinpoort. Ik vlieg achter de honden aan naar het park en vraag me iedere ochtend af waarom de training op de hondenschool tijdens de eerste wandeling nog geen zoden aan de dijk zet. Ieder opvliegend blaadje, de nieuwe voorbijganger, andere honden, elke bewegende grasspriet, is voor mijn honden reden om mij te laten trainen aan de armspieren.

We lopen naar het grasveldje naast de sportschool. Daar laat ik de honden los. Ze rennen hard achter elkaar aan en rollen over elkaar heen. Ik zit op een hekje en kijk ernaar. Mijn cooling down.

De motor is aangezwengeld en loopt weer als een zonnetje.