13. jun, 2017

Slechte voortekenen.

Toen ik vanmorgen opstond had ik er nog geen idee van dat de Goden mij vandaag minder gunstig gestemd zouden zijn. Hoewel ik dat wel had kunnen weten. De dromen die nog naspeelden in mijn hoofd, logen er met hun verschrikkelijke inhoud niet om. Goden zijn er om uitgedaagd te worden dus goed gemutst stond ik vanmorgen op.

Ons ochtend ritueel bevat normaliter al het feit dat Alexander pas iets gaat doen aan zijn haren als ik dat minstens tien keer gezegd heb tegen hem. Dat verontrust mij eerlijk gezegd niet meer. Dat geldt ook voor het poetsen van zijn tanden en het pakken van zijn schooltas. Je went eraan. Wat mij wel had moeten waarschuwen was het feit dat hij op blote voeten, door de tuin, achter onze honden aan rende en in zijn vaart midden in een hondendrol stapte. Ik pikte de waarschuwing van hemelse hoogte ingegeven niet op. Met de tranen van het lachen nog in mijn ogen, spoel ik zijn voet af onder de kraan en probeer ik de geur weg te spoelen met een halve fles Dreft.

Het volgende ritueel op dinsdagmorgen bestaat uit het “aan de weg zetten” van de afvalbak. Geen enkele bel van naderend onheil rinkelde. Ik schuif de tuindeur open en rol de afvalbak in de juiste positie om naar buiten te brengen. De afvalbak zit bij ons na twee weken zo vol dat deze met uiterste precisie naar buiten gerold moet worden om langdurige schade aan het lichaam te voorkomen. Terwijl ik mijn acrobatische toeren uitvoer om die loeizware bak te kantelen, schieten onze twee honden als een raket door de openstaande tuindeur de wijde wereld in. Onze honden zijn net als kleine kinderen die zodra ze enige vorm van vrijheid bespeuren, niet meer luisteren naar wie of wat dan ook en de renners nemen. Hier wordt het signaal toch wel heel krachtig.

Ik ben heel goed in het negeren van signalen. Dat heeft me letterlijk al verlies van lichaamsdelen opgeleverd en het verlies van de controle over mijn geestelijk welzijn en geloof het of niet, ook nu blink ik weer uit in het negeren van de signalen. Gierend van de lach ren ik met in mijn handen de schooltas van Alexander, zijn schoenen en de hondenriemen, achter Alexander aan. Deze ontpopt zich op zulke momenten als mijn engelbewaarder die iedere ongemakkelijke situatie op zijn eigen wijze zal oplossen. Hij rende dus al op zijn blote voeten achter de honden aan. De appel valt niet ver van de boom. Negeert hij hier ook niet een heel krachtig signaal ingegeven door hondenpoep?

In het park wordt het er niet beter op. Ook daar zijn de honden instaat om nog één keer hun eigen weg te kiezen en ons een flink rondje te laten sprinten. Ondertussen heeft Peter zich bij ons aangesloten en “gematigd” gemoedelijk lopen wij naar de school van Alexander. Ik plaats de honden aan het hek van het schoolplein. Zoveel mogelijk buiten het bereik van kinderen en bange ouders, wachten zij daar totdat ik weer naar buiten kom en wij onze wandeling kunnen voortzetten. Vandaag echter komt er een verontruste medewerker van de school vragen of de honden van ons zijn. Zij verzoekt ons vriendelijk de honden ergens anders te laten wachten. Peter en ik leggen haar uit dat de wachtplaats zeer zorgvuldig gekozen is waarbij wij het belang van niet-hondenbezitters en kleine kinderen uiteraard zwaar hebben meegewogen.

De moed der wanhoop naderbij begrijp ik ineens waarom de honden vandaag in korte tijd al zo vaak ontsnapte. In hun eigen taal lieten zij mij natuurlijk weten dat ze weer vastgebonden zouden worden op de “verkeerde” plek. Ik had daar van te voren op bedacht kunnen zijn als ik de signalen maar had opgepikt.

Ik heb nog veel te leren!