9. mei, 2017

Asielzoekers

Asielzoekers.

 

De asielaanvraag van de vluchtelingen in ons huis is goedgekeurd. Ze mogen in Nederland blijven. Ze zouden ook onmogelijk naar hun eigen land terug kunnen want daar kijken ze de dood recht in de ogen. In het verleden zijn ze opgejaagd, gemarteld en gevangen gezet in afwachting van hun proces. Met behulp van mensen die zich het lot van deze verschoppelingen hebben aangetrokken, konden ze vluchten. Nu zijn ze dus officieel Nederlander met een migratieachtergrond. De één blaft in het Bulgaars, de ander in het Roemeens en ik vind dat ze zich onze taal zo snel mogelijk eigen moeten maken dus ik praat consequent alleen maar Nederlands tegen deze twee. Ze moeten beiden de taal nog leren en dat schept een band. Ze moeten ook beiden nog de gedragsregels van het leven in Nederland leren en dat schept ook een band. Ze zien er beiden bijna hetzelfde uit en dat schept ook een band. Ze kunnen me niet vertellen wat er in hun jonge leven al gebeurd is, maar de start is zwaar geweest en het trauma dus navenant. Traumatische ervaringen leveren stress op en die stress komt er hoe dan ook uit. In het geval van onze vluchtelingen gebeurt dit ‘s nachts. Aanvankelijk dacht ik dat ze de inrichting van de Nederlandse tuin maar niks vonden en ‘s nachts de tuin re-organiseerden om toch een beetje dat heimwee gevoel kwijt te raken. Het helpt vast om je wat sneller thuis te voelen door gedragingen die je van huis uit hebt meegekregen niet meteen aan de kant te zetten. Ik snap dat wel. Als je je eigen kind laat logeren geef je hem of haar toch ook de lievelingsknuffel mee voor de bange momenten in de nachtelijke uren en vraag je de oppas om dezelfde liedjes te zingen als thuis gezongen worden voor het slapen gaan. Onze vluchtelingen zijn gekomen zonder lievelingsknuffel en favoriet slaapliedje. Ze slopen ‘s nachts de tuin.Gesloopte tuin.jpg

Ik moet uitvinden waar ze rustig van worden. We hebben nog last van de taalbarrière en de cultuurverschillen. De buren klagen gelukkig niet over de komst van ons opvangcentrum. Het hoge knuffelgehalte van onze vluchtelingen zorgt ervoor dat ze eigenlijk meteen geaccepteerd werden door de buurt. Niemand heeft geprotesteerd en zich voor onze auto gegooid toen ze kwamen. Er was een grote hoeveelheid mededogen te bespeuren in de buurt.

Het gaat hier uiteraard om honden en laten we over één ding duidelijk zijn, die zijn veel makkelijker te accepteren ondanks de moeilijkheden in hun aanpassingsgedrag, dan mensen. Het zijn immers maar honden en die kunnen er helemaal niets aan doen dat ze in het land van herkomst opgejaagd en vermoord worden. Honden hebben ons nodig omdat ze anders weerloos ten onder gaan in het land waar het regime niet zo “hondsvriendelijk” is. Zo komt het dat we de initiatieven van de organisaties met een “rescue” en “dog” in hun naam een warm hart toe dragen.

Ik kan er niets aan doen, maar iedere keer als ik naar mijn twee honden kijk, trek ik in mijn hoofd parallellen met vluchtelingenstroom die ik ken van de beelden uit het NOS journaal en vraag ik mij serieus af “wat” het is in de mens dat het mededogen voor een hond ogenschijnlijk veel makkelijker op te brengen is dan mededogen voor onze eigen soortgenoten in nood.