2. mei, 2017

Douwe Bob

Douwe Bob 

Op Ameland streek hij afgelopen weekend neer en wij kwamen in de ban van Douwe Bob. Behalve het songfestivalnummer kenden wij eigenlijk nog geen muziek van Douwe Bob maar daar heb je Youtube voor. Om goed beslagen ten ijs te komen, youtube-ten wij door het repertoire van onze getalenteerde landgenoot heen. De kaarten werden gekocht en de reis was maar heel kort want wij waren al op Ameland.

Het heeft me verbaasd hoe snel we in de ban kwamen van Douwe Bob . We weten nu wanneer hij jarig is. We weten dat hij de nieuwe coach wordt bij The Voice Kids. We weten dat hij in een witte bus rijdt en we weten dat hij zelfs op Ameland het stugge Friese publiek een beetje in beweging kan krijgen met zijn enthousiasme en muziek. We weten dus best heel erg veel over hem. Hij weet niets van ons. Hij weet niet dat we 2 dagen voorpret achter de rug hebben. Hij weet niet dat we eigenlijk helemaal niet zoveel van hem wisten. Hij weet ook niet dat we ontzettend gelachen hebben om de eerste foto die ik maakte toen hij nog backstage stond maar een oplettende 50 plusser hem spotte en voor eeuwig vastlegde. De 50 plusser ben ik. Mijn nichtjes horen bij het publiek dat pas bij een concert van Douwe Bob. Ik pas er ook tussen maar of Douwe Bob dat ook vindt, denk ik wel te kunnen raden gezien zijn leeftijd ( die wij nu ook weten ). Mijn excuus is uiteraard dat het jonge volk enigszins in de gaten gehouden moet worden en dat geldt ook voor Douwe Bob.

De zaal in ging om 20.00 uur open en wij waren er ruim op tijd. Je weet immers nooit of je op Ameland misschien in een file terecht komt en onze voorpret had proporties aangenomen die het niet meer toe lieten dat wij het ons konden permitteren om het voorprogramma te missen.

In een warme zaal ontvingen wij de luidruchtige blues- tonen van een paar enthousiaste muzikanten die nog wel een lesje moeten volgen in: “Hoe maak ik contact met het publiek.” De zanger van dit bandje verloor zichzelf in zijn eigen songteksten. Ik heb werkelijk geen idee wat er zo bijzonder was aan de teksten dat het hem in hogere sferen bracht. Er zat geen tekstblad bij het toegangskaartje en de woorden gingen verloren in een hoop gitaar -en drum volume. Dit was wel een moment waarop ik besefte dat ik, of ouder aan het worden ben dan de gemiddelde concertbezoeker, of dat ik deze muziek toch niet goed begrijp en dat waarschijnlijk ook nooit zal doen, of het was gewoon een partij klere-herrie. Het gaat hier gelukkig om mijn waarneming en deze is uiteraard volledig subjectief. Minder subjectief was de beleving van de muziek van Douwe Bob. Een blik in de zaal liet zien dat zijn klanken warm ontvangen werden. En warm werd het ook in hoog tempo in de omgebouwde gymzaal. Dat is op Ameland niet erg. De wind waait en koelde ons na afloop snel af. Restte er nog één belangrijke vraag: “Met welke boot zal Douwe Bob de volgende dag weer afreizen naar de vaste wal?” De kans dat hij dezelfde boot zou hebben als wij, achtten wij aanzienlijk groot. En de pret ging verder. Een gehaktbal eten op de boot met Douwe Bob! Een mini concertje op de boot met Douwe Bob! Helaas, Douwe Bob meldde zich niet met een gehaktbal in zijn mond en een gitaar in zijn handen. Alexander meldde zich wel met een enorm volume om aan te geven dat zijn oor zeer deed. Alexander schreeuwde zo hard dat Douwe Bob van schrik vastgeplakt bleef zitten in zijn autostoel en waarschijnlijk in stilte moest toegeven dat er op de boot een aanstormend talent aanwezig was, in ieder geval wat volume betreft. Mijn observatievermogen werd volledig in beslag genomen door mijn jongste spruit en Peter zat in een zwaar gesprek verwikkeld met een Amelander. Douwe bob was uit ons systeem verdwenen.

Totdat wij aankwamen bij het tankstation en bleek dat ook een bekende Nederlandse zanger zijn benzinetank moet vullen om thuis te komen. Heel even hadden wij Douwe Bob helemaal voor onszelf.

Drie seconden om precies te zijn.

Precies genoeg voor een foto.