14. jan, 2017

De Toon van kwetsbaarheid.

Ik keek naar 100 jaar Toon Hermans op de televisie en het liedje "Lente me", raakte me diep. Later zag ik een versie van dit liedje van Susan Seegers en ik kreeg niet hetzelfde gevoel. Bij het liedje van Toon hoorde een verhaal. Het verhaal van het verlies van zijn vrouw, van het einde van zijn energie, het einde van zijn leven. De beelden die erbij hoorden waren die van een oude breekbare man op toneel. De laatste voorstelling van zijn leven. Na het zingen van dit liedje was alles op. De grappen, de energie, het leven. Dit werd door Lenette van Dongen allemaal van te voren verteld en toen zong Toon het liedje. Ik heb er ademloos naar zitten luisteren. Kennelijk stond iedere cel van mijn lijf ingesteld op het ontvangen van dit liedje en het raakte mij diep. Dat voelde ik omdat de tranen uit mijn ogen liepen en mijn lijf gedurende het liedje begon te schudden. Als dat gebeurt zetten de golven van het liedje je hele systeem in beweging. Ik kon de beelden terug spoelen om het liedje nog een keer te bekijken maar durfde dit niet. Uit angst dat het me niet zo diep zou kunnen raken als de eerste keer. Ik vond het gevoel van geraakt worden namelijk heel prettig. Dat gevoel verbind je in één keer met jezelf. Het raakt de emoties aan die ik diep weggestopt dacht te hebben en die dan ineens niet zo diep verborgen blijken te zijn. Het liedje liet me in één oogopslag de kracht van “kwetsbaarheid” zien. Het liedje was de kwetsbaarheid. In de beelden van Toon, zingend zijn laatste liedje, zag ik ineens hoe kwetsbaar het je maakt als je de liefde gevonden hebt en daar weer afscheid van moet nemen. Ik zag dat dit helemaal niet kan en dat werkelijke liefde nooit een afscheid kent, alleen de aankondiging dat de gescheidenheid niet lang meer zal duren. Toon kondigde aan dat hij onderweg was.

Vervolgens blijft het woord “kwetsbaarheid” in mijn gedachten zitten. Kwetsbaarheid wordt in dit huis vaak verward met zwakte, breken en jezelf niet meer staande kunnen houden. Ik weet uit mijn “bijbelse” opvoeding dat kwetsbaarheid ook een andere betekenis kan hebben en in mijn jeugdige jaren bestond die voornamelijk uit tranen laten om de worsteling die het leven toen al met zich meebracht. Je emoties uiten was toen een teken van kwetsbaarheid. Althans, zo heeft mijn puberbrein van toen dat geïnterpreteerd. Voor mij heeft kwetsbaarheid inmiddels een totaal betekenis gekregen. Soms ervaar ik kwetsbaarheid in heftige emoties die ik niet onder controle krijg en dan voel ik me kwetsbaar. Verdriet en woede liggen dan in elkaars verlengde maar horen samen onder de noemer “kwetsbaarheid”. Ik voel me ook kwetsbaar als ik moe ben en dan alles wat iedereen tegen mij zegt compleet uit zijn verband weet te trekken en dit een tijdje heerlijk uitvergroot laat bestaan om er dan vervolgens achter te komen dat ik mezelf wel heel erg veel energie ontnomen heb. Voor mij hoort dit nog steeds bij kwetsbaarheid en toch is het in essentie niet wat ik voelde bij het liedje van Toon. Wat ik daar voelde was dat kwetsbaarheid hoort bij heel dicht bij jezelf gekomen zijn. De buitenwereld is een vervreemdende omgeving aan het worden waar afscheid van genomen gaat worden. Je ziet een breekbare, kwetsbare man maar eigenlijk staat er iemand die zich vol gezongen heeft met kracht. Alle overtuigingen zijn bijna verdwenen, het leven is een herinnering aan het worden en er komen er geen nieuwe meer bij. En in dat moment wordt alleen nog maar de liefde bezongen. Op dat moment kan ook alleen maar de liefde bezongen worden want het is wat je bent.

De liefde.