3. jan, 2017

Wachten.

Madeleine Peyroux klinkt door de speaker. Het is me eindelijk gelukt om de bas te reguleren. De buren denderden hier met het grootste gemak van hun bank als wij onze radio aanzetten. Op een gewone doordeweekse dag lukt het mij natuurlijk niet om de bas te reguleren. Op een doordeweekse dag moet zo’n klusje tussendoor en als het niet snel genoeg op te lossen is, kies ik er liever voor om een bas box door het raam naar buiten te gooien. Opgewonden standje. Nu is het kerstvakantie en kan ik uren zoeken op de laptop naar de equalizer. De zoektocht duurde maar 5 minuten en dat geeft dan meteen de effectiviteit van “rust” aan.

Deze kerstvakantie is uniek in zijn soort door de agenda van de feestdagen. Die vielen heel gunstig dit jaar. Feestdagen die gunstig vallen? Ik ben niet aan het doordraaien, ik zal het uitleggen. Kerst was na twee vakantiedagen al achter de rug en de jaarwisseling viel mooi in het weekend. Dan rest er nog een hele week vakantie zonder verplichtingen. Ik ben van het “wachtende” soort. In aanloop naar de feestdagen “wacht” ik op hun komst en in mijn hoofd ben ik druk bezig met schrijven van de boodschappenlijst. Boodschappen die ik dan vervolgens niet doe want Peter zwaait hier de kerstscepter. Al vanaf de herfstvakantie ligt de kerstkleding gestreken in de kast en dat controleer ik dan nog een flink aantal keren in aanloop naar de feestdagen. Verder rijkt mijn inspanning niet. De rest vul ik met “wachten”. Dus als de feestdagen ongunstig vallen, verspeel ik mijn hele vakantie met “wachten”. Als de feestdagen dan eindelijk zijn aangebroken, zit ik in mijn keurig gestreken kerstjurkje te wachten tot het tijd is om naar de afgesproken plaats te vertrekken. Gelukkig heeft wachten dan een functie. Mijn kerstkleding blijft  schoon en kreukvrij. Eerdere kerstdagen heb ik de wachttijd wel eens ingevuld met een paar kleine achterstallige huishoudkarweitjes en neem van mij aan: daar is kerstkleding niet tegen bestand. Het “wachten” zal ik niet meer afleren. Ik behoor inmiddels ook bij het soort dat een leeftijd bereikt heeft waarbij bepaalde gedragingen zo ingesleten zijn dat je die er nooit meer uitkrijgt. Hoe sneller de feestdagen voorbij zijn hoe meer vakantietijd er over blijft. That’s the way I like it.

Er dient zich wel een nieuw probleem aan. Omdat ik alle eerdere jaren de kerstvakantie grotendeels doorbracht met wachten, ben ik wel verleerd om de nieuw verworven vrije tijd een zinvolle invulling te geven. Dat fenomeen dient zich ook aan als ik een dag heb volgepland met afspraken en de afspraken gaan om één of andere reden niet door. Blij met de nieuwe vrije tijd, weet ik er vervolgens geen moer mee te doen en ik schiet met het grootste gemak weer in de wachtstand. Ik functioneer net als de klokthermostaat van de verwarmingsketel. Pas op het volgende klokmoment schiet ik weer aan. Wil je me tussendoor aan de gang krijgen dan moet je een hoop ingewikkelde knopjes indrukken. Als ik dan aansta dan schiet ik ook wel meteen door naar de vijfde versnelling en zet ik binnen een uur een pan eigen gemaakte erwtensoep op tafel. Je hoeft niet te twijfelen aan mijn klok-kijk-vaardigheden. Ik kijk heel vaak op de klok tijdens het wachten en erwtensoep is binnen een uur klaar in de “snelkookpan”, die ik nodig had op deze “vrije” dag met heel veel tijd om erwtensoep te koken.