20. nov, 2016

Storm

Buiten raast de eerste herfststorm over het land. De oude bomen in het park verliezen de oude takken. De laatste blaadjes aan de bomen worden hard weggeblazen en verzamelen zich voor even op de grond om dan met een grote windvlaag weer rond te dwarrelen, het einde van hun bestaan tegemoet. Daar waar de wind hen heen blaast, daar gaan ze.

Dit stormachtige weer bepaalt de invulling van deze zondag. De plannen om naar mijn oudste zoon in het oosten van het land te gaan, hebben moeten wijken voor de storm. De storm houdt geen rekening met onze plannen. De storm blaast ons enkel een andere kant uit. Af en toe is dat ook nodig. Deze herfststorm zegt: “Blijf thuis en verveel je.” Alexander zit al uren vastgeplakt aan een beeldscherm. De grootte van het scherm is het enige dat wisselt. 20161120_144133.jpg

Peter en ik wachten op het moment dat hij besluit om nooit meer een beeldscherm aan te zetten door hem vandaag zijn gang te laten gaan. Vooralsnog lijkt Alexander in de hemel terecht gekomen te zijn. Hij geniet met volle teugen van ieder beeld op de beeldschermen. Het lijkt er eerder op dat hij de beeldschermen vandaag niet gaat verlaten omdat er eindelijk eens geen grenzen worden gesteld aan de tijd. De tactiek van de overload gaat vandaag niet werken en de storm zegt: “Leg je erbij neer.”

Op een ander beeldscherm razen motoren voorbij en op de bank ligt een andere beeldschermverslaafde te genieten. Languit ligt hij op de bank en er is alleen maar veel beweging op de tv. De rest ligt stil. Af en toe hoor ik een licht gesnurk en wint de slaap het van de motoren op de tv.

20161120_144150.jpg

Ik ben de derde verslaafde. Hoe komt anders deze tekst tevoorschijn? Alle beeldschermen zijn dus eerlijk verdeeld in dit beeldschermverslaafde gezin. Youtube is beveiligd op de laptop dus ik hoef niet iedere vijf minuten krampachtig op de te springen om te controleren of de beelden die bij Alexander binnenkomen wel verantwoord zijn en de aanstaande nachtrust niet verstoren. Het chromebook dat op school verguisd wordt door zijn beperkte mogelijkheden, biedt mij voldoende mogelijkheden voor mijn tekst verslaving. De storm zegt: “Ik blaas erop los, typ jij er lekker op los. Waar het heen gaat maakt vandaag helemaal niet uit.”

Dat laatste is voor mij wel een lastige. Ik ben erg slecht in vervelen en vertaal dat direct en meteen naar een zinloos bestaan waar ik een oplossing voor moet zien te vinden. Maar ja, het draadjesvlees pruttelt al in de pan, de logé hond ligt languit op de grond, de was is gevouwen, de trap gezogen, het toilet ruikt weer heerlijk fris, de boodschappen zijn binnen, het menu voor vanavond is in wording, de broodjes staan gesmeerd klaar, het kopje koffie is gezet, de agenda voor de komende week is al honderd keer doorgenomen. Er is gewoon even helemaal NIETS te doen en de storm zegt: “Lekker hè?”