3. nov, 2016

Er is leven zonder de tv.

TV-loosheid.

 

We hebben onze tv vrije week erop zitten. In de herfstvakantie besloten we dat de tv uit bleef. Met “we” bedoel ik uiteraard de gezaghebbers in dit gezin waar ik mijzelf en Peter toe reken. Alexander had hier helemaal niets in te brengen. Die mocht aansluiten bij het ondergaan van deze maatregel.

Zoals met veel verslavingen hadden wij last van afkickverschijnselen. Zonder tv viel er veel tijdverdrijf weg en grepen wij mis naar een buitengewoon doeltreffend pedagogisch middel om Alexander te sturen. Immers dreigen met tv-loze tijd als hij een overtreding wilde begaan, konden wij nu niet.

De eerste dag was, zoals gebruikelijk bij het afkicken van een verslaving, het zwaarst. Onhandig liepen wij om elkaar heen om te zoeken naar een nuttige tijdsbesteding. Nuttig staat in de generatie van Peter en mij in het geheugen gegrift. Alles moet nut hebben en ijsberen door het huis heen is niet nuttig. TV kijken is ook niet nuttig maar daar hebben wij wel een nuttig excuus voor. Wij hebben de tv namelijk nodig om te ontspannen of om een interessante documentaire te kijken wat ons meteen in de gelegenheid stelt om verder te zappen naar de on-interessante zenders en programma’s. De werkelijke rust die we nodig hadden herkenden wij nog helemaal niet omdat we druk bezig waren met het zoeken naar de ‘nuttige’ invulling van de nieuw verworven vrije tijd. We zochten op internet naar onderzoeken die de geluksbeleving weergaven van gezinnen die geen tv kijken t.o.v. gezinnen die wel tv kijken. Zo waren we toch weer even bezig met een beeldscherm en konden we ‘nuttige’ informatie verzamelen. De onderzoeken toonden aan dat de gezinnen waar minder of geen tv gekeken werd, zich meer gelukkig voelden. Wij herkenden ons daar de eerste dag niet helemaal in, al ijsberend door de kamer op zoek naar vermaak voor Alexander dat wij hem afgenomen hadden en waar wij ons verantwoordelijk voor voelden. Alexander liep naar zijn kamer en haalde zijn autootjes tevoorschijn. Hij vroeg er niet eens om. Hij deed het gewoon. Zonder morren en zeuren speelde hij uren op de grond met zijn autootjes. Wij wilden hem net stigmatiseren als:

“Het kind-dat-zich-in-huis-niet-kan-vermaken.” We hadden eerlijk gezegd ook een beetje verwacht dat Alexander de hele dag zou gaan zeuren om tv-tijd. Wij zijn daar al aardig op geprogrammeerd maar werden uit onze comfortzone gerukt door Alexander die NIET ging zeuren. Hij geen tv, wij geen tv. Dat riekt naar een rechtvaardigheid waar hij zich moeiteloos in kon vinden. De autootjes werden vervangen door stiften en kleurboeken en hij schreef schriften vol met verhalen over scheten-latende-robots. Overdag scheen ook nog eens de zon dus kon hij buiten spelen.

Peter en ik hadden het zwaarder. Hoewel we al heel vaak tegen elkaar gezegd hadden dat de tv een bron van onrust is, moesten we echt even door de bron van onrust heen die de nieuwe stilte veroorzaakte. We keken wat vaker naar elkaar en hadden meer aandacht voor Alexander. We kregen de rust te pakken. Alexander kon rustig naar bed gebracht worden want ook voor DWDD gold deze regel. De ontwikkelingen in de wereld zijn een week lang compleet aan ons voorbij gegaan want de hoge hakken van Annechien Steenhuizen waren niet in beeld. We hadden dus niets om ons zorgen over te maken. Het huis is schoner dan ooit. Er liggen boeken naast ons bed. We kennen elkaar nog beter dan voorheen. We hebben heel lekker gegeten. We hebben ons af en toe stierlijk verveeld. We hebben ontzettend gelachen en er is een trui gebreid.

Hebben wij ons gezinsleven hier fundamenteel op aangepast? Het antwoord is teleurstellend. Tv kijken lijkt toch wel erg veel op een verslaving waar je maar moeilijk vanaf komt. De oude excuses zijn weer uit de kast gehaald en we ploffen weer met het grootste gemak op de bank voor het scherm waar ons vermaak uit tevoorschijn komt. De angst voor de leegte heeft ons weer even stevig in haar greep.