23. okt, 2016

Mannenzaken

Mannenzaken.

Met het bestuderen van het gedrag van mijn jongste zoon, kan ik niet anders dan concluderen dat het gedrag dat hij vertoont voor 90% bestaat uit kopiëren. Als ouders doen wij gedrag voor en hij kopieert dat het een lieve lust is. De 10% die hij niet kopieert is gedrag dat hoort bij “vrouwengedrag”. Ik haak en brei al vele jaren in het bijzin van mijn jongste zoon en nog nooit heeft hij belangstelling getoond voor de draadjes. De “mannenzaken” daarentegen hebben al vanaf jonge leeftijd zijn belangstelling. Drie turven hoog kwam hij vol trots vertellen dat hij ook staand kon plassen bij de wc. Met een dopsleutel schroeft hij met liefde alle moertjes los van de motoren die in de tuin staan. Een stok is al snel omgetoverd tot strijdwapen en al enkele jaren parkeert Alexander vanaf onze schoot de auto in het parkeervak voor ons huis. In mijn achterhoofd gonst de conclusie na van een onderzoek dat ooit eens gedaan werd met een tweeling. Een jongen en een meisje. Stelselmatig kreeg de jongen het meisjesspeelgoed aangeboden en het meisje het jongensspeelgoed. Net zo vaak als zij dit speelgoed in handen kregen, ruilden zij het weer met elkaar. Het jongetje kreeg zijn autootjes terug en het meisje haar poppen. Alexander is een jongen en zijn blik is van nature gericht op zijn vader.

Zijn vader heeft een bovenmatige belangstelling voor motoren en ook Alexander heeft dus een bovenmatige belangstelling voor motoren. Samen kijken zij al jaren de moto GP en analyseren iedere manoeuvre van hun gezamenlijke held; Valentino Rossi. Pa is fan van Rossi dus Alexander is ook fan van Rossi. De namen van de motorcoureurs kende Alexander eerder dan de letters van het alfabet. Zijn toekomstdroom is uiteraard om net zo goed te kunnen motorrijden als Valentino Rossi. Hier moet zijn vader dan het onderspit delven. In de motorwereld komt Peter op de tweede plaats ook al reed Peter al motor toen Valentino nog in de luiers rondliep.

Bij Valentino kan Alexander niet achterop en bij zijn eigen vader wel. Dat zet Peter vandaag weer op een ruime voorsprong. Alle hindernissen zijn genomen. De leeftijd en de lengte kloppen. Het pak is geleend en de helm van mama past precies. De banden om de Honda zijn vernieuwd, de olie ververst en de tank zit afgeladen vol. Peter heeft de afgelopen maanden veel energie zitten in het geruststellen van mij. De grootste hindernis die genomen moest worden.

Vandaag geeft Alexander licht. Stralend licht. De zon schijnt. De temperatuur ligt nog niet beneden het vriespunt. De uitgelezen dag voor de eerste echte ervaring van Alexander achterop de motor. Het ritueel van het aantrekken van het motorpak werd in duo uitgevoerd. De helmen bedekken op hetzelfde moment de glimlach en gezonde spanning. Het rode volgwagentje is gestart en de mannen steken hun duim omhoog als teken dat alles onder controle is. Met mijn voet op het gaspedaal van de volgauto rij ik achter de coureurs aan op naar de eerste “koffie” stop. Stiekem hoopte ik dat Alexander bij de eerste bocht zijn vader al tot stoppen zou manen omdat hij het toch té eng vindt. De eerste bocht wordt met gemak genomen en Alexander voegt zich, alsof hij al jaren achterop de motor zit, naar de bewegingen van zijn vader. De eerste koffiestop is niet ver. De helmen gaan af en er komen twee lichtgevende mannen in stoere pakken op mij aflopen. Ik begrijp het signaal dat zij samen afgeven:

"Mannenzaken."

Vanaf nu zal ik de zondagen alleen doorbrengen :-).