14. aug, 2016

Spartelen in het groen

Spartelen in het groen.

Op viereneenhalf uur rijden bij ons vandaan ligt onze oase van rust. Midden in de Vulkaan Eiffel in Duitsland staat een herberg met camping die wij bij aankomst confisqueren. Drie jaar geleden hoorden wij officieel nog bij de mensen die deze camping opzoeken vanwege de ligging en de mogelijkheden om alles wat groeit en bloeit zonder restricties te ontdekken. Kamperen op een natuurcamping doe je in principe met zo weinig mogelijk hulpmiddelen en je gebruikt de natuur om alle materiele zaken die je tijdens het kamperen mist, aan te vullen. Zo is er stomend water in een beekje voor de verfrissing ’s morgens vroeg en ’s avonds laat stook je de kachel hoog op voor de tent en noem je dat “kampvuur”.

Wij waren in die tijd eerstelingen op het kampeerfront en verschenen ten tonele met onze Volkwagenbus afgeladen vol met alles waarvan wij dachten dat wij het nodig zouden hebben tijdens het kamperen. Wij brachten naast onze tent van ruim 10 meter lang ook nog partytenten mee, luxe stoelen, kledingkasten, een eigen toilet en drie sets keuken apparatuur. Dat moest allemaal in een aanhangwagen over de beek gebracht worden want kamperen in de natuur betekent ook dat je campingplaats met natuurlijke hindernissen omgeven is. De kampeerders hier waren veelal ook trekkers die na twee keer wandelen over hetzelfde pad hun uitdaging weer elders zochten. Wij bleven drie weken en aanschouwden voor onze circustent de komende en gaande gasten en concludeerden dat wij voor kamperen misschien niet helemaal in de wieg gelegd zijn. Gelukkig bood onze oase van rust een goed alternatief. In de herberg hangen wij in ons eigen appartement nu keurig de handdoeken op een ‘centrale verwarming’ rekje als zij moeten drogen en zetten ons koffiepotje te pruttelen op het elektrische gasfornuis.  Wij leggen onze lijven na een dag ‘niets’ doen te rusten op bedden die opgemaakt zijn met hagelwitte dekbedovertrekken die hagelwit blijven omdat wij ons fatsoenlijk kunnen reinigen onder de nieuwe stortdouche. Wij snappen nu waarom slaapzakken meestal een bedekte grauwe kleur hebben.

Drie jaar geleden hebben wij in drie weken tijd wel heel veel nieuwe mensen ontmoet. Zij waren natuurlijk niet nieuw in de zin van ‘pas geschapen’ maar wij ‘kenden’ hen nog niet. Peter heeft meerdere talenten maar één heel groot talent in het bijzonder: hij maakt heel makkelijk contact met alles wat ademt en praat in zijn omgeving. Nog voor de eerste week om was werd hij al verwart met de campingbeheerder omdat hij bijna iedereen die verscheen op deze camping met een hartelijk woord begroette. Deze gave van hem betekende ook dat er bij het kampvuur tot diep inde nacht gesproken werd over het ‘leven’ en alles waar je van af wilde  om tot rust te komen.

Onze kampeerervaring was niet voor herhaling vatbaar maar het bezoeken van deze plek wel. En zo zijn we dan weer aangekomen op de plek die garant staat voor:

  • Alexander die elke dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat verdwenen is om hachelijke avonturen te beleven in en om de camping.

  • De zon die hier altijd schijnt ook al beweren ze hier dat dat puur toeval is.

  • Heel veel kopjes koffie die wij zetten of die voor ons gezet worden.

  • Peter die heel graag wil roken bij een kampvuur maar gestopt is met roken en de rook van het kampvuur nu naar binnen snuift.

  • Met onze drie cilinder Seat Mii net niet de berg opkomen in zijn derde versnelling

     

    en

Iedere dag concluderen dat de hele wereld hier toch echt zijn vakantie moet gaan vieren omdat wij het hier heerlijk hebben.