5. aug, 2016

De gaten-dichter

De gaten-dichter.

Ons huis ligt overhoop. Er moet geschilderd worden. Het hebben van een eigen woning brengt verplichtingen met zich mee die goed zijn voor de lichamelijke conditie en slecht voor je relatie als je niet heel duidelijk afspraken maakt. Peter en ik maken de afspraak dat ik voor één keer in mijn leven als een mak schaap achter hem aan sukkel. Ik denk zelf niet meer na en doe gewillig alles wat hij mij opdraagt en met schilderen te maken heeft. Ik ben gepromoveerd tot vliegende keep die de energie verdeelt tussen een ijverige man met onmogelijke opdrachten en een zesjarige die zich in de zomervakantie te pletter verveeld en het liefst, net als zijn vader, mij voorziet van allerlei opdrachten die ik moet uitvoeren ter vermaak van hem.

Tussen het inschenken van de koffie, het bewonderen van het reeds geschilderde werk en het bedenken van allerlei vertier om te spelen, plak ik de plintjes af en schroef de lampen van de muur. Met een onduidelijke bak met witte smurrie dicht ik de gaten en dat vind ik dan meteen een heel passend werkje in het kader van mijn nieuwe functie: ‘De gaten-dichter’ Het is een moeilijke tijd voor mij. Normaliter heb ík het overzicht over alles wat er in en rondom het huis moet gebeuren en ben ík degene die de druk op de ketel zet en graag de boel klaar heeft nog voor ik überhaupt ergens aan begonnen ben. Bij mij gaat het niet om het proces, maar tussen de start en eindresultaat bestaat er geen tijd. Zo doe ik eigenlijk alles. Ik haast en ren door het leven heen. Ik werk ook navenant slordig en maak me niet zo druk om nutteloze details. Op de lange termijn zie je die slordigheden toch niet meer want dan raak je vanzelf gewend aan die verfspetter die per ongeluk op de verkeerde plek is gevallen. Who cares? Niemand. Ik heb nog nooit iemand in mijn huis op visite gehad die viel over een gemorste verfklodder. En toch wil ik al een hele lange tijd mijn huis netjes en op orde hebben. Geschilderd en opgeruimd. Weg met de oneffenheden en de rommel. Ik heb nog meer noten op mijn zang want ik wil ook plezier beleven aan het proces van opknappen en ik wil niet stressen dat het mij allemaal te langzaam gaat. Per slot van rekening is het vakantie en een dag langer in de rommel moet kunnen. Ik wil eindelijk eens een klus klaren zonder dat het omringd is met de sfeer van “moeten” en er “moe” van worden. Maar oud gedrag is moeilijk af te leren. Nog voor de verfbus open gaat ligt mijn hele schema al op tafel en dient iedereen zich daaraan te houden en is het schilderen nog voor de avond klaar. Dat mijn man gillend bij me weg loopt en nooit meer terugkomt, neem ik op de koop toe. Ik leer het waarschijnlijk nooit en vind nu zeer principieel dat ik ook niet meer hoef te veranderen.

De klus is geklaard. De verf zit op de muren en mijn huwelijk bestaat nog. We zijn 5 dagen verder en met een beetje geven ( tijd ) en nemen ( regie) is het in mijn huis en mijn hoofd weer keurig opgeknapt. Ik heb nog drie weken vakantie over en dat is een héle lange tijd ( waarin ik lekker allemaal nieuwe klussen kan verzinnen :-))