29. jul, 2016

De paardenstoelendans

Ameland kent een traditie die wij als Amelandvakantiegangers niet willen missen. De paardenstoelendans.

Wij trekken voor geen enkel evenement onze agenda als wij op vakantie zijn, maar voor de paardenstoelendans maken wij “traditie”getrouw een uitzondering. De paardenstoelendans willen wij voor geen goud missen. 

Op de evenementenkalender staat gelukkig ook voor dit jaar de paardenstoelendans gepland. Geen dierenbeschermingsactie kan de paardenstoelendans op dit eiland verbieden. De organisatie is simpel: paarden, stoelen, ruiters een spreekstalmeester en een fanfare, is alles wat er nodig is om het publiek en de paarden te vermaken. Vroeger was de entree gratis maar ook de eilanders moeten de crises te boven komen dus er wordt entree geheven om van dichtbij het gedender van de paarden te mogen beleven. Een beetje morrend, omdat wij de gratis tijden gewend zijn en omdat wij als rechtgeaarde Nederlanders de hand op de knip houden, betalen wij de entree van een hele euro. Voor deze euro krijgen wij dan wel ultiem vermaak op een groot grasveld.

De bedoeling van het spel is simpel maar moet omwille van de misleidende naam wel even toegelicht worden. De fanfare speelt. Het repertoire is ieder jaar hetzelfde. Wij hebben uitgevonden dat dit " niet wijzigen " van de te spelen muziek  een diervriendelijke actie is. De paarden raken niet van streek zolang ieder fanfare lid zijn ambities om aan het Conservatorium aangenomen te worden kan be”teugelen”. Als de muziek speelt draven de paarden in een door de ruiter gekozen versnelling langs de stoeltjes. De slagwerker van de fanfare geeft aan wanneer de muziek moet stoppen en sommige oplettende fanfarespelers weten dan acuut de bespeling van hun instrument te staken. Als er geen enkele noot meer klinkt springen de ruiters van hun paard en proberen dan een stoeltje te be"zitten". De ruiter die te laat van zijn paard springt of een ongewillig paard heeft, valt af en moet het strijdtoneel verlaten. Als er nog maar drie deelnemers over zijn wordt de spanning opgevoerd door de slagwerker van de fanfare te blinddoeken. Alle mogelijke vormen van matchfixing worden op die manier uitgesloten en de slagwerker kan enkele nog maar horen waar de paarden zijn. Hij stopt willekeurig zijn slag als teken dat de muziek moet stoppen. Uiteindelijk blijft er één winnaar over die naar huis gaat met een beker en een suikerklontje.

Voltallig, wij zijn met velen, verschijnen wij ten tonele en voorzien dit evenement van commentaar. De muzikale tak van de familie weet haarfijn de onzuivere noten van de fanfare te bejubelen. Zij jubelen eigenlijk onophoudelijk. Dit jaar lag ook de spreekstalmeester zwaar onder vuur. Wij vertegenwoordigen als familie ook een groot deel van onderwijsgevend Nederland en wij zijn zeer kritisch op de performance van ieder ander voor een groot publiek. De tekst voor de spreekstalmeester is dus in wording en gaat iets verder dan haar goedbedoelde: “ah jammer, volgende keer meer succes". Bovenal moedigen wij aan en kiezen steevast de kleinste ruiter met het meest onwillige paard als onze favoriet. Onze favoriet wint helaas nooit omdat de kleinste ruiter en het meest onwillige paard altijd de debutanten zijn en nog de grootst mogelijke dressuur aan de dag moeten leggen om op fatsoenlijke wijze een stoeltje te bemachtigen. Aan onze aanmoediging zal dat niet liggen.

In ons Amelander geheugen slaan we het weer op: Amelander ruiters met blauwe billen, een prachtig ondergaande zon, een keur aan paardenrassen, een strak-in-het-pak-gehesen fanfare en een flamboyante spreekstalmeester. En bovenal “uitzinnig” publiek.