18. jul, 2016

Ameland

De zon schijnt. Ameland stroomt vol met vakantiegangers. De voertaal verandert in sneltreinvaart in Duits. Het onthaasten is begonnen en dat is een hele klus. Mijn record " stil zitten " ligt na 2 dagen op 5 minuten. Ik ben hier nog ruim een week dus ik heb goede hoop dat ik de 30 minuten ga halen. 

Met het naar binnen sjouwen van de bagage hebben we het gehuurde chalet veroverd. Ik kom hier al jaren en dat betekent dat ook hier zich al vaste rituelen afspelen en wij het spelletje snel winnen. Binnen no time....wat een aanrader is als je vakantie viert; no time, pruttelt het koffiepotje, liggen de spullen in de kastjes die wij moeiteloos in elke caravan weten te vinden en hebben wij een goede relatie opgebouwd met de buren. Alexander is nog sneller dan in " no time" weg om alle speeltuinen te veroveren en wij kunnen in de Amelandstand.

Wat de Amelanders nog niet weten is dat Ameland al sinds mensenheugenis en zeker sinds het eerste bezoek van mijn grootouders in 1952, ons eiland is. Sinds de geboorte van Alexander is het eiland van hem en hobbelen wij achter de vierde generatie veroveraars aan. Wij integreren in slechts enkele seconden en hebben geen inburgeringscursus  nodig om naadloos op te gaan in deze omgeving. 

Alexander ook niet. Sinds vandaag draagt hij de nobele titel ( en Amelanders weten hier wat een nobel-e titel is): meesterbakker van Ameland. Wij weten wat werken is op dit eiland. Mijn moeder maakte de kamers schoon in herberg De Zwaan, mijn nichtje schenkt met haar vakantieglimlach de koffie en nu heeft ook Alexander zijn eerste sporen nagelaten. Een heus brood met maanzaad, gebakken onder toeziend oog van de chefkok in hotel Nobel. 

De cursus begon met een biljartbal en een bijzonder ontroerende ontmoeting in het café. Alexander ontmoette Mark en kreeg biljartles. Wij wilden hem lesgeven in hoe-hou-ik-het-groene-laken-heel en de-keu-is-geen-wapen, maar Mark gaf Alexander wel vertrouwen en liet hem de ballen rollen. Ons kind is van het soort zwart-wit en Mark hoort in het leven van Alexander bij het hemels stralende wit. Veel te laat ging onze zes- jarige- kroeghanger naar bed. En de slaap wilde maar niet komen want Mark had hem een extra ontmoeting beloofd. Alexander mocht vandaag brood komen bakken in de echte keuken van het restaurant dat wij daags daarvoor nog op de televisie hadden gezien. 

De ervaring is achter de rug. De herinnering onuitwisbaar en het brood is uiteraard het lekkerste brood dat ooit onder de blauwe hemel van Ameland is gebakken.