25. mei, 2016

Mijn geheime liefde voor Marco

Mijn geheime liefde voor Marco.

Als ons lichaam voor 70 procent uit water bestaat en geluid water in beweging zet, dan kan het niet anders dan dat muziek iedereen in vervoering brengt. Ik besta voor 100 procent uit water want ik loop leeg op sentimentele nummers die gaan over de naderende dood en het verlies van de liefde. Dat klopt dan weer niet met hoe ik mijzelf wereldkundig maak. Ik vind mezelf een nuchter type. Dat maak ik op uit het feit dat ik de situaties waarin anderen kunnen verkeren altijd analytisch tegemoet treedt, bijna zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen. Ik denk dat ik zo mogelijke overstromingen van mijn systeem in bedwang houd. Mijn nuchtere scherpzinnigheid versus de emotionele golven in mijn lijf bij de sentimentele muziek waar ik me graag aan bloot stel. Een stuwdam.

In het geheim zet ik de stuwdam wel eens open. Volgens mij kan een stuwdam niet open maar mijn bouwtechnische vernuft van een stuwdam kan dat wel. Als ik alleen thuis ben zet ik hem op; Marco Borsato! Ik weet zeker dat hij de teksten van zijn liedjes voor mij heeft geschreven. Ik verafschuw hem ook omdat ik na drie liedjes van ellende niet meer weet waar ik het zoeken moet en mijn leven als totaal mislukt en vol van rampzaligheid en verdriet beschouw. Maar ik wil wel graag aan het meer neergelegd worden door mijn liefhebbende man die dan zwaar emotioneel maar ook zo ontzettend sterk, mijn ogen voor de laatste keer sluit. Dat meer moet dan wel hier in de buurt zijn want tegen die tijd kan ik niet dansend, met een koffer in de achterbak, klimmend over hekjes zoeken naar een idyllisch plekje, om te sterven. De dood kondigt zich volgens mij maar zelden ruim van te voren aan om het scenario van je eigen sterven helemaal te kunnen schrijven en regisseren.

Liefdesverdriet heb ik ook meteen als ik het nummer Margherita op zet. Ik laat in mijn gedachten mijn hele gelukkige huwelijk op de klippen lopen door allerlei situaties de revue te laten passeren die voor mij het einde van een relatie zouden kunnen betekenen. Ze overkomen mij in slechts drie minuten tijd en betekenen steevast een rampzalig einde van mijn huwelijk dat zich in een split second heeft gevuld  met overspel en bedrog. Ik weet het  zeker: "Ik leef niet meer voor hem!"  Het is "voorbij." Ik heb dan een stevig oppeppend ‘Rood’ nodig om de toekomstige rampen die mij zullen overkomen alvast een verantwoord plekje in mijn systeem te geven.

Zonder toeschouwers verbouw ik de kamer en maak ik er weer een ‘rood’ feestje van. Ik hou van ‘rood’ sinds het zo ‘rood’ bezongen is door Marco Borsato en ik kom uit de schaduw van het witte licht weer tevoorschijn in de wereld die nog helemaal niet rouwt om mijn aanstaande vertrek en mijn niet-bestaande- liefdesverdriet om een huwelijk dat van ze-lang-zal-ze-leven nooit zal eindigen ( behalve dan aan dat meer.)

Marco weet dat natuurlijk helemaal niet. Die weet zelfs niet meer dat mijn fantastische, geweldige, sterke, stoere en vooral wijze man ( ik voel een songtekst opkomen)  ooit op hem gepast heeft en danste met zijn moeder in de kroeg. Marco zingt over de liefde, de angst voor verlies en de vreugde van het feestvieren omdat hij vroeger een hele leuke oppas had. Want ooit in een ver grijs verleden heeft Peter voor hem een liedje gezongen voor het slapen gaan en is het water van Marco in beweging gezet.