11. mei, 2016

Songfestival memories

Songfestival

Toen ik een klein meisje was, was kijken naar het Songfestival net zo spannend als opblijven op oudejaarsavond. Ik ben de oudste in een gezin van vijf kinderen en de tweedeling die mijn moeder aanbracht bij het songfestival maakte voor één keer in een jaar dat ik me ook werkelijk groot en verheven boven de anderen kon voelen. Ik mocht namelijk als eerste ook de puntentelling zien en wachten op de uitslag. Pas als de winnaar nogmaals zijn lied ten gehore had gebracht, dan was het bedtijd. Met een bak chips en prik keken wij naar het songfestival. Het publiek groeide met het klimmen der jaren van mijn jongere zussen en broer, hoewel ik nooit meegemaakt heb dat mijn kleinste zusje ook de puntentelling mocht zien. Volgens mij was ik voor die tijd al een nestvlieder.

De traditie van het kijken naar het songfestival heb ik nog lange tijd zelfstandig in ere kunnen houden. Met de komst van de nieuwe communicatietechnieken was het op die avonden mogelijk om met het thuisfront contact te houden over de sterren op de tv. Wie was de potentiele winnaar en welke liedje was te afschuwelijk om aan te horen, waren de boodschappen die de hele avond over en weer gezonden werden.

Nog steeds hou ik de songfestival traditie vol en dit lot deel ik via facebook messenger met een collega. Vorig jaar werd zij 40 en dan heb je wat mij betreft de leeftijd bereikt dat je de puntentelling ook mag zien met prik en chips, hoewel ik stiekem vermoed dat zij zich al lange tijd niet houdt aan de gulden regel dat de kleintjes op tijd naar bed moeten. Ik denk ook dat zij prik drinkt waar je op den duur best lollig van kan worden. We sturen over en weer berichten over dit inmiddels tot idioterie verworden festival.

Gisteren keken wij de halve finale omdat wij Douwe Bob onze steun gunnen en zeker onze blik. Hij vertegenwoordigt ook nog eens onze natie en nadat Anouk had laten zien dat er dan eindelijk weer iets kan zijn waar we met trots achter staan, blijven wij Douwe op dezelfde manier steunen. Trijntje maakte het ons vorig jaar wel een beetje moeilijk om die gemeenschappelijke trots te voelen, maar Douwe Bob bracht dit gevoel weer helemaal terug.

Maar lieve Douwe Bob met je schattige blauwe oogjes en je geweldige stem, wij moeten wel bekennen dat het voor ons een hele opoffering gaat worden om je te zien zingen in de finale. Wij hebben ons gisteren door zo’n enorme hoeveelheid bagger moeten worstelen. Dat haalden wij maar net ook al mogen wij nu lang genoeg opblijven om de puntentelling ook te zien. Bijna hoopten wij dat de finale aan ons voorbij kon gaan dit jaar omdat het songfestival meer op een schreeuw-lawaai-lichtvervuilend-dom-hartverscheurend-karikatuur festival is gaan lijken, dan dat het ook nog maar iets met muziek en song en het daarbij behorende zangniveau te maken heeft. Af en toe zegt Jan Smit dat er een goede zangeres voorbij komt maar Jan Smit zit ook aan de prik met alcohol en dat vertroebelt zijn gehoor al na één glaasje.

Omdat je mooi zingt en wij ook graag wat willen slow downen en omdat je voor mijn collega gewoon weer een goed dingetje bent, gaan wij kijken en als jij geweest bent kijken wij nog steeds met het volume van de tv heel zacht en een heerlijk boekje op onze schoot omdat wij heus wel horen wat jij zingt. Slow down. Je hebt nog een paar dagen om ze in Zweden duidelijk te maken dat ‘slow down’ een veel beter jaarthema voor dit festival is dan ‘come together.’ Want wij snappen nu dat het vluchttempo van gelijkgestemden heel hoog is komen te liggen.