2. mrt, 2016

Minder gewichtig

Weight Watchers

Tijd voor de grote bekentenissen. Ik loop al jaren met teveel ballast rond. Te lang sjouw ik rond met de erfenis van het geven van leven. Daarnaast heb ik de afgelopen jaren ook gemerkt dat het leven niet alleen kommer en kwel is maar dat er misschien nog wel meer vreugdemomenten te beleven zijn die op gepaste wijze gevierd worden. En dan is er nog de liefde die door de maag gaat. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om de uitkomst van deze som te weten. Voeg daar nog bij mijn fobie voor het vereeuwigen van mijn totale aangezicht, het vermijden van spiegels, etalageruiten en al het overige silhouet-weerkaatsende-materiaal en je komt uit bij Weight Watchers in het kwadraat.

Ik watchtte mijn weight al vele jaren niet meer. Je gewicht niet bijhouden heeft ook absoluut voordelen. Het getal dat je leven kan maken of breken voor langere tijd uit je leven bannen is heel bevrijdend. Dat geldt uiteraard ook voor het getal van de jaren dat je hier al rond loopt maar die bedoel ik hier echt niet. Keiharde kilo’s. Niet hoe meer, hoe beter!  Bij lijfelijk gewicht geldt; hoe minder, hoe beter. En dat loopt helaas niet omgekeerd evenredig aan dat wat er naar binnen gepropt wordt. Leeftijd, de overgang, het ‘oudere’ moederschap gelden sinds een week niet meer als excuus voor de rondborstige manier waarop ik in het leven sta. Rondborstig is ook sinds een week geen schoonheidsideaal meer. De schilderijen van Rubens gaan van de muur. De billen haal ik meteen uit de verzekering en laat de vorm liever over aan Jennifer Lopez. Dat ik al halverwege mijn levensverwachtingsideaal sta dondert ook niks meer. De opmars naar maat 38 is begonnen.

De weg naar maat 38 bestaat uit een reeks van gebeurtenissen. Allereerst moet je een geschikte manier vinden om binnen afzienbare tijd weer mee te mogen doen aan het, al zo lang gekoesterde, schoonheidsideaal. Dat is niet zo moeilijk. Als het schoonheidsideaal al zo lang constant is gebleven dan zoek ik naar een dieet dat al sinds het begin van de jaartelling bij velen zijn vet heeft afgeworpen. De Weight Watchers. En zij doen hun naam eer aan. Vanaf mijn computer, mijn telefoon, mijn laptop en iPad wordt mijn weight in de gaten gehouden. Je kunt op zeer geraffineerde wijze punten inleveren en punten verdienen. Voor eten lever je punten in en voor bewegen krijg je in het zweet des aanschijns verdiende punten. Er is geen zware toelatingscommissie om te kijken of ik wel in aanmerking kom voor de tucht van de Weight Watchers. Alleen een klein assessment en je mag meedoen met de vrolijke groep van, hoe kan het ook anders, vrouwen die de kilo´s aan de lijn gaan hangen. Dan moet het gezin nog ingewijd worden in de rituelen van de Weight Watchers. Mama die alleen nog maar staart naar de beeldschermen en de cijfertjes op de weegschaal, dient in de komende maanden gezien te worden als heel normaal gedrag. Als dat begrepen is kan de strijd beginnen. Het leven lichter gaan bekijken en beleven.

Ik sta dus vanaf vorige week totaal anders in het leven. Mijn leven wordt nu beheerst door de barcodescanner die mijn puntenaantal kan uitzoeken, motiverende berichten in de community als ik door de dropjes, koekjes, chips en andere lekkernijen het spreekwoordelijke bos van de schoonheid, niet meer zie. Punten bijhouden, light koken, stappen tellen en grote stappen maken.

Watch me zolang het nog kan. Straks ben ik invisible omdat mijn weight mij verlaten heeft.