15. jan, 2016

Winkelen

 

Winkelen.

 

Ik heb een hekel aan winkelen. Dat is beroepsdeformatie. Dat komt omdat ik als docent economie ieder jaar aan mijn leerlingen uitleg hoe je als consument door marketing in de maling wordt genomen. Als ik in de gaten krijg dat ik in de maling word genomen dan ontwikkel ik automatisch een nieuw principe. Dit maal het principe: ik winkel niet!

 

Maar het ligt niet alleen aan de inhoud van mijn vak dat ik een hekel heb aan winkelen. Het ligt ook aan Peter. Ik werk met een maandbudget voor het huishouden. Dat is heel verantwoord en heel erg Nibud. En het komt mijn imago als docent economie ten goede dat ik in mijn lessen ‘budgetteren’ kan vertellen dat ik 'budgetteer' en 'begroot'. Peter heeft maar één streven bij winkelen en dat is zo veel mogelijk geld uitgeven. En neem van mij aan, dat kan hij. Hij krijgt het voor elkaar om bij de Action een bedrag van € 70,- te moeten pinnen. Dan heb je ongeveer de hele Action leeg gekocht. En dat vind ik dan weer niet fijn. Dat betekent dat ons huis weer volstroomt met meuk die we helemaal niet nodig hebben maar dat heel fijn is om te kopen omdat het zo verschrikkelijk goedkoop is, want dat is wat het is 'meuk'. Hij doet dat ook bij de Lidl. Daar zijn de bakken met meuk een trekpleister voor Peter. Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij doet het! Geen enkele boodschappenbeurt van hem gaat voorbij zonder een item uit de bakken van de Lidl. Je zult maar misgrijpen in huis naar schroevendraaier set nummer 25. Het is heel fijn om in iedere hoek van het huis een schroevendraaier set te hebben liggen. Dan hoef je nooit te zoeken en dat is heel stressvrij en heel goed voor je relatie. Gelukkig raken zijn smoezen om uit te leggen waarom hij toch iets uit de bakken heeft gekocht, zo langzamerhand echt op en sta ik hem inmiddels bij de voordeur op te wachten met een mattenklopper. Ik ram het wel uit.

 

Maar er is meer waarom ik een hekel heb aan winkelen. Als ik nieuwe kleren nodig heb, dan vergeet ik altijd om iets makkelijks aan te trekken zodat je je in een pashokje snel uit je oude kloffie kunt laten glijden. Ik trek altijd een blouse met veel knoopjes aan en een spijkerbroek die ik ’s morgens op bed met een trucje heb dichtgeritst. Dat kan niet in een pashokje. Daar pas ik net zelf in laat staan dat ik daar op de grond kan liggen om mijn spijkerbroek dicht te ritsen. Dat doe ik dan dus maar midden op de winkelvloer.

 

Ik heb iets ontdekt in die pashokjes dat volgens mij nog geen enkele vrouw is opgevallen anders zou je er nooit meer komen. De spiegels zijn gemanipuleerd. Het zijn lachspiegels en dan stelselmatig de variant waarin je 10 kilo dikker lijkt. Dat vind ik heel erg dom van die kledingwinkeliers. Ik zou dat andersom doen. Ik raak iedere keer 5 kilo kwijt met het uittrekken van mijn oude kleding in een te klein pashokje. Als ik dan de volgende 5 kilo kwijt geraakt ben aan het aantrekken van de eventuele nieuwe kleding dan kijk ik daarna in de spiegel en zie ik altijd tot mijn ontzetting dat ik 20 kilo ben aangekomen.

 

En dan is er nog iets. Dat is heel treurig. Het winkelende publiek. Ik heb op grond van mijn analyse van het winkelende publiek ( en dat analyseer ik heel veel als ik weer op het zoveelste bankje wacht op mijn winkelen-minnende man) de conclusie getrokken dat ik niet de enige ben die een hekel heeft aan winkelen. Iedereen heeft dat. In statige treurige rijen schuifelt het winkelende publiek langs de winkels. Ik heb nog nooit iemand met een feestmuts op en een toeter in zijn mond, jubelend zien winkelen. Vooral niet op zondag. Ik denk dat iedereen nog worstelt met het verbod van de zwaar gereformeerde kerk om op zondag je erf te verlaten, want zo ongeveer ziet het winkelende publiek er op zondag uit.

 

Het is helemaal niet erg om je kwetsbaar op te stellen als het gaat om winkelen en toe te geven dat je er een hekel aan hebt. Het is zelfs heel modern om dat te doen en er bestaat een hele goede therapie: web shoppen!.