12. jan, 2016

De Goden

De Goden.

Als intro op het bezoek van de Goden moet in elk ziekenhuis door alle luidsprekers schallen:

“Toccata and Fugue in d” van Johan Sebastiaan Bach.        

Als de Goden eraan komen mag er geen enkel ander achtergrond geluid meer zijn. Alleen het daveren van het orgel. Tadam Tadam.

Iedere patiënt krijgt het verbod om op de rode knop te drukken en houdt zijn poep en pies nog maar even op. Immers, de Goden zijn in aantocht!

In een parade van 4 zweven zij over de gangen. Hun onderdanen buigen en sidderen. Liggen de patiënten er naar behoren bij? Is de toegangsweg vrij voor de Goden? Zijn alle potten met uitwerpselen weggewerkt? Alle infusen op standje 100? De lakens verwisselt en de bloemengeur verspreid?

De Goden komen niet op vaste tijden. Zij komen wanneer het hen schikt. En dan komen ze ook. Onontkoombaar komen ze. Lange Goden met zwart haar en lange gekrulde manen. De goden gewaden wapperen om hen heen. Met gelijke tred betreden zij hun domein. Zij zijn immers de alwetende Goden en kennen de patiënten beter dan de patiënten zichzelf kennen. Zij hebben het lichaam van kanten bekeken waar de patiënten geeneens weet van hadden. Zij keken doordringend naar binnen. Sneden of beter, maakte incisies, en met hun godengereedschap haalden zij de rotte appelen van het bestaan weg. Zij schrijven briefjes en geven de commando’s voor de pillen die je mag slikken zodat je je weer even in de hemel waant. Zij zijn even de baas over je leven. Zij bepalen wanneer je de hemel mag verlaten om aan te sterken in je nederige aardse onderkomen.

Maar ja, Goden zijn ook maar Goden. En net als ieder ander hebben ook zij zich te houden aan het Nederlandse cultureel erfgoed en zullen zij hun kinderen voorliegen in de Sinterklaastijd.

En dat maakt het ontvangen van de Goden alweer wat dragelijker.

Vooral als je de Goden ontvangt terwijl je nederig aan een tafeltje je laatste ziekenhuis boterham naar binnen werkt, verheugend op de geur van weer je eigen gebakken brood. Je al dagen zonder make-up incognito probeert rond te lopen wat de Goden je even heel zwaar hebben gemaakt en je ziekenhuis pyjama na 5 dagen niet echt de geur van bloemen verspreid.

Er is leven na de Goden.

Dat besef heet: “Genezing”