7. nov, 2017

Het geheim van Sinterklaas

Ons jongste kind had één rotsvaste overtuiging. Sinterklaas bestaat! Als ouders hebben we de afgelopen jaren ook alle registers open getrokken om het bestaan van Sinterklaas buiten alle twijfels te houden. Nu is de tijd gekomen dat we alle registers open moeten trekken om deze enige zekerheid in het leven van onze jongste zoon, onderuit te halen. Alexander wordt ook ingewijd in het geheim van Sinterklaas.

Al weken denken wij na over een pijnloze manier van inwijding. De woorden die we kiezen zijn van te voren zorgvuldig gewogen. De tissues staan klaar om de tranen te deppen. Peter brengt uiteindelijk het nieuws van de dood van Sinterklaas. Lang geleden al. Heel lang geleden al is die man namelijk toch overleden. Ook al was het een goede man, ook hem was geen eeuwig leven beschoren. Als de laatste woorden door Peter zijn uitgesproken durven wij pas op te kijken naar onze zoon. Het voelt als een schuldbekentenis van een zware overtreding. Alexander zit roerloos aan tafel. Met grote ogen kijkt hij ons aan en zegt dan: “Dus jullie hebben al die jaren gejokt?” Zijn ogen vullen zich met tranen. We proberen hem nog uit te leggen dat hoewel wij hem geleerd hebben om niet te liegen, wij daar zelf een ruime marge voor genomen hebben ten aan zien van Sinterklaas, maar komen uiteindelijk niet verder dan: “Euh, ja daar komt het zo een beetje wel op neer.”

“Rotvader, rotmoeder!!” Het gebod “eert uw vader en moeder” wordt door ons met de paplepel ingegoten, maar nu kunnen wij niet anders dan Alexander bij voorbaat vergeven voor deze uitspraak.  Beschaamd kijken wij naar onze zoon. De tranen lopen over zijn wangen en hij rent naar boven, haalt een knuffelbeer, kruipt in een hoek van de bank en laat daar zijn tranen en zijn woede de vrije loop. Ik wil hem graag troosten maar het is niet veilig om hem op knuffelafstand te naderen. Er zit niets anders op dan machteloos toe te kijken hoe het verdriet van mijn zoon proporties aanneemt die passen bij verdriet om het vergaan van de wereld. Na anderhalf uur gesnik en gesnotter op de bank mag ik iets dichterbij komen. Ik ga naast Alexander op de bank zitten en beantwoord gedwee al zijn vragen.

“Dus jullie stoppen altijd iets in mijn schoen?”

“Ja, Alexander, er was geen zwarte Piet in huis. Dat waren papa en mama.”

“Dus die steen waar ik de deur mee opende zoals op het Sinterklaasjournaal, was ook neppie?”

“Ja Alexander, je vader heeft een ingenieuze installatie aan de voordeur gemaakt zodat deze open ging toen jij, midden in de nacht,  drie keer met de steen tegen de deur tikte”

“Dus jullie kopen al de cadeautjes?” Hij zakt met een grote snik weer op de bank. Langzaam begint er bij mij iets te dagen.

“Alexander?”

“Je wilt graag een Hooverboard voor Sinterklaas en je weet dat je moeder die elektrische skateboards veel te duur vindt. Ik denk dat ik nu wel begrijp waarom je zo verdrietig bent.”

Grote ogen kijken mij aan van achter de oren van de immense grote knuffelbeer. Nog een laatste snik.

“Ja, nu kan ik nooit meer grote cadeaus vragen voor Sinterklaas want die krijg ik natuurlijk NOOIT van jullie.”

De tranen drogen. Een wederzijdse bekentenis en het geheim van Sinterklaas is tot op de bodem ontrafelt.