11. sep, 2017

De scholen zijn weer begonnen.

De scholen zijn weer begonnen.

 

Ik heb het “leukste kind” dat er bestaat en toch ging afgelopen maandag de vlag uit omdat de scholen weer zijn begonnen. Het “leukste kind” moet zich ook weer onderwerpen aan het schoolritme. Bij iedere moeder die beweert dat de zomervakantie niet lang genoeg kan duren, zit wat mij betreft een steekje los. Of ze hebben dochters.

De school is een krappe week van start en ik hang de vlag nu halfstok.

Hoewel de uiterlijke kenmerken van mijn kind aangeven dat het om een jongen gaat, begin ik aardig te twijfelen. Hij vertoont namelijk gedragingen die ik van mijzelf herken toen ik naar de brugklas ging en onzeker werd over mijn uiterlijk. Alexander zit pas in groep 5 en ik ben inmiddels al wanhopig op zoek naar een goede praatgroep. Wat is er aan de hand?

Tot nu toe heeft hij iedere ochtend zijn hele kledingkast overhoop gehaald op zoek naar de juiste broek om aan te trekken naar school. Geen enkele broek kon voldoen aan de eisen van mijn zoon. In iedere broek die hij aantrok, vond hij zijn billen te dik en zijn bovenbenen te zwaar overkomen. Over de beoordeling van zijn eigen kuiten, wil ik het niet eens hebben. Gisteren heb ik geprobeerd om dit broeken-leed te verzachten door nieuwe broeken te kopen met hem. Ik keek uit naar een stressvrije donderdag ochtend maar vanmorgen vlogen de nieuwe broeken mij om de oren want “ze stonken” te nieuw. De broeken hangen dus nu te drogen aan de lijn na een frisse wasbeurt. Gekleed in de broek van gisteren met een T-shirt waarin een groot gat zit (dat deert hem dan weer niets. Ja, ik volg het ook niet) begint hij aan het ordenen van zijn haar. De kapper heeft het  in model geknipt en vandaag ontstak Alexander in woede omdat hij zijn haren niet in het zelfde model wist te leggen als de kapper had gedaan. “Alexander, je hebt er nu ook een halve pot gel in gesmeerd. Dat heeft de kapper gisteren iets bescheidener aangepakt.”  Ik hoor een hoop gedoe in de badkamer. Alexander wast de gel weer uit zijn haren om er vervolgens toch weer een halve pot in te smeren want iedere pluk  moet op de juiste manier gemodelleerd worden en daar heeft hij heel veel gel voor nodig. Als klap op de vuurpijl moet ik de overige opstandige sprieten vast spuiten met haarlak. Ik doe dat natuurlijk niet op de goede manier. “Rot moeder, nou heb je het verpest!”

Zucht.

Inmiddels is het tijd om naar school te gaan, maar staat zijn brood nog te wachten om gegeten te worden. Hij blijft ijsberen tussen de spiegel en zijn brood.  Dan gooit hij zijn tas op zijn rug, pakt zijn fiets, gooit zijn fiets weer tegen de heg en loopt weer boos naar binnen. Het zadel van zijn  fiets is nat. Hij droogt het zadel van zijn fiets met een theedoek en slingert de theedoek door de tuin. Woedend opent hij het tuinhekje. “Veel plezier op school Alexander,” roep ik hem liefdevol en geduldig na.

Als hij vertrokken is verlang ik terug naar de zomervakantie-ochtenden, gevuld met korte broeken, gel-loze haren en verveling.