15. jun, 2017

Queen

In mijn tienertijd adoreerde ik de popgroep Queen. Ik liet mij regelmatig meeslepen op de muzikale klanken van Bohemian Rhapsody en Killer Queen. Als mijn vader liet weten dat hij het niet met mijn muzikale keuze eens was en de klanken wegzette als “geschreeuw,” vond ik in het nummer “Don’t stop me now,” mijn puberale antwoord. Nog steeds neem ik het management van Queen kwalijk dat ik niet uitgenodigd ben om afscheid te nemen van de zanger Freddy Mercury toen deze in 1991 overleed. In mijn dromen werp ik me als een wanhopige fan op zijn kist en weet ik zeker dat ik met mijn intense verdriet hem tot leven kan wekken, zodat hij de kans krijgt om nog meer prachtige composities te maken.

Ik vond niet alleen de muziek geweldig. Ik vond Freddy prachtig. Zijn theatrale outfit tijdens optredens. De strakke broeken waarin toch heel duidelijk te zien was of hij rechts- of linksdragend was. Zijn torenhoge plateauzolen en uiteraard zijn ontblote bovenlijf. Het meest van alles was ik gefascineerd door zijn gebit. Het gezicht van Freddy ging verscholen achter hele grote tanden. Tegenwoordig zou hij vast het advies gekregen hebben om een goede beugeltandarts te bezoeken om zodoende wat meer aan het schoonheidsideaal van “recht” en “sprankelend wit” te kunnen voldoen. Toen (gelukkig) niet.

Alexander heeft mijn cd’s van Queen ontdekt. Het is hem in de genen meegegeven om deze muziek te snappen. Van ’s morgensvroeg tot de tijd dat hij naar bed gaat, hoor ik in huis de klanken van Queen. De teksten worden fonetisch meegezongen en, ik moet zeggen, zijn Engels gaat met sprongen vooruit. Alexander heeft er geen idee van wat hij zingt maar kan de woorden al steeds beter meezingen. Via YouTube krijgen de klanken ook een vorm in de beelden van de uitvoerende artiesten. Alexander concentreert zich niet enkel meer alleen op de woorden, maar bestudeert ook minutieus de bewegingen van de zanger.

Afgelopen Moederdag werd ik door Alexander gewekt met de klanken van “ A Beautiful Day” en “Motherlove.” Ik snap er tot op vandaag nog niets van hoe het komt dat hij juist die nummers uitgezocht heeft. Hoewel zijn Engelse uitspraak verbetert, heeft hij van de betekenis van de woorden nog geen enkel benul. “A Beautiful Day,” is in zijn oren gewoon het “perfecte” ochtendlied.

Dan staat Alexander in de slaapkamer en krijg ik het ingestudeerde optreden te zien. De klanken van Bohemian Rhapsody vullen de slaapkamer. Hij gaat totaal op in de muziek en ik zie hem transformeren naar Freddy Mercury. De beelden die hij uren heeft bekeken worden omgezet in dans en playback. Precies op het juiste moment trekt Alexander zijn shirt uit. Hij gooit het met een nonchalant gebaar weg. Hij loopt met ontbloot bovenlijf en met een speelgoed gitaar in zijn handen, door de slaapkamer. Hij gooit zijn lijf naar achteren en zingt uit volle borst: “MAMA, oehoehoehoe…didn’t mean to make you cry….”

Dromen komen uit.

Freddy is Back.