22. apr, 2017

The Iceman en de snorkel

Op Ameland vriest het nog net niet. Het is eind april. De zon schijnt maar de wind blaast de warmte met een rotvaart weer van het eiland af. Er valt niets te klagen want iedere weerapplicatie gaf van te voren aan dat er veel water uit de wolken zou vallen. We hebben alle geluk van de wereld. Grappig dat de geluksbeleving nu afhangt van de mate waarin de weersvoorspellingen niet kloppen. Terwijl we dus genieten van een zonnestraal en warm in de caravan zitten, is The Iceman de gevoelstemperatuur van het buitenbad aan het testen. Alexander heeft zijn zinnen gezet op zwemmen en het maakt hem niet zoveel uit dat we de winter net vaarwel gezegd hebben. Het buitenbad is open en ik heb de strijd verloren. Mijn bezwaren haalden de tafel nog niet eens om ervan af geveegd te worden. Bij de eerste ademteug die ik nodig had om te verdedigen waarom zwemmen in het buitenbad geen optie was bij windkracht 10 en een gevoelstemperatuur van ver beneden het vriespunt, had Alexander zijn eerste baantje al getrokken in het buitenbad. Ik heb er nog achteraan geroepen dat ik hem niet uit het ijs ga bikken, dat ik de thermodeken niet met spoed ga bestellen en dat de warme chocolademelk op dit eiland sinds gisteren op is. Het heeft niet mogen baten. The Iceman lag in het water. Het zwembadpersoneel keek ernaar en glimlachte erbij en verzekerde mij dat hij niet onderkoeld zou raken en dat als dit wel zou gebeuren, zij prima in staat waren om hem te reanimeren. Dat stelde mij uiteindelijk voldoende gerust.  

The Iceman heeft gisteren gewonnen van mij maar vandaag win ik. De eerste zin die ik vandaag uitsprak: “ Er wordt niet in het buitenbad gezwommen vandaag.” Zeer krachtig en ferm heb ik deze zin uitgesproken. Ik schrok zelf van de pertinentie. Alexander niet. Alexander dacht dat ik het woord “misschien” in de zin noemde en zette het vandaag op een zeuren. Bij de supermarkt werden de snorkels uit het schap gehaald en kwamen de argumenten tevoorschijn om mij ervan te overtuigen dat het leven zonder snorkel nog minder dan zinloos is. Ik zwichtte niet. De snorkels hangen nog steeds keurig in het schap van de supermarkt en toch ligt er een snorkel in de caravan die ik NIET gekocht heb. Er moet dus iemand anders gezwicht zijn en een kleine deductie van de huidige inwoners van de caravan, brengt mij bij Peter. Peter zwichtte voor de puppy-ogen van Alexander. Peter vindt het leven zonder snorkel ook zinloos. Nu heeft het leven gelukkig weer zin. Tenminste, als je de snorkel zou mogen gebruiken in het zwembad. Ik vind fietsen met een snorkel op je neus ook best een leuke vakantiebezigheid. Zo’n snorkel beschermt je tegen teveel wind in je gezicht en houdt je ogen droog als het regent. Hoe fijn is dat. Je kunt de snorkel ook als een schep gebruiken in de zandbak. Met een snorkel op je gezicht, verstopt achter een duin liggen en doen alsof je een heel normaal Nederlands jongetje bent, is een heel erg leuk idee voor een vossenjacht. Wat te denken van; met een snorkel op je kop in een bak met warm water gaan hangen en zoveel mogelijk woorden proberen te zeggen. Ranja drinken door de snorkel. Koekhappen met de snorkel. De snorkel aan je billen hangen en kijken of je droog kunt poepen.

Er gaat een wereld voor je open als je een snorkel hebt en van je moeder nog steeds niet mag zwemmen. Mijn advies voor een verantwoorde creatieve opvoeding:

“Koop een snorkel en verbied het zwemmen!”