6. jan, 2017

IJs.

Schoenen op het ijs.

 

Het is koud buiten. Dat betekent een laagje ijs op het water en het betekent ook dat de “buitenen-spelen-als-er-ijs-ligt” voorschriften van de stoffige zolder gehaald moeten worden. Het is niet zo vaak meer zo koud in ons land dat ik die instructie moet geven en daar was ik dus mooi te laat mee vandaag.

Alexander speelt met een vriendje en na een uur luisteren naar het alfa-mannetjes gevecht is mijn geduld op en mogen ze lekker even buiten spelen. Ik vergeet de “buiten-spelen-als-er-ijs-ligt” instructie mee te geven. Na enige tijd komen de twee kemphanen terug. Allebei op één schoen en zonder de radiografisch bestuurbare auto die ze hadden meegenomen. Alexander zet meteen in met zijn “het-is-mijn-schuld” toneelstukje en laat de tranen de vrije loop. De heren waren namelijk bij het ijs aan het spelen en hadden allebei een schoen op het ijs gegooid. Ik ga er vanuit dat de bedoeling daarvan is geweest om de draagkracht van het ijs te testen. Het verhaal dat ze allebei last hadden van een warme voet, gaat er bij mij niet zomaar in. De tussenstand is dus: twee schoenen op het ijs en de draagkracht van het ijs kan net het gewicht van één schoen aan. De schoenen liggen ver uit de kant op het ijs. Bewapend met een hark bekijk ik de situatie. De hark kan niet bij de schoenen. Ik ben vandaag ook gekleed in een rokje en schattige laarzen en die kleding is niet “schoenen-van-het-ijs-halen” proof. Omdat het mij te ver gaat om mezelf helemaal om te kleden, voorzie ik de aanstaande schaatskampioenen van rest-schoeisel. Al mopperend dat deze schoeisel niet voldoet aan de laatste mode, worden ze aangetrokken. Het vriendje loopt op crocs die 3 keer zo groot zijn als de hele lengte van het mannetje en Alexander stampt op moonboots die hem nog veel te groot zijn (uit voorzorg gekocht, je weet het maar nooit met dat onvoorspelbare weer).  Ik loop met een lange uitschuifbare stok (heel handig om deze in bezit te hebben als je vindingrijke jongens moet opvoeden) achter de mannen aan naar het rampgebied. Daar aangekomen zien de heren de reddingspoging al helemaal niet meer als straf maar een waar gevaarlijke onderneming die een gezonde dosis spanning oproept. Ze zetten het roedelgevecht voort en de sterkste mag de schoenen redden. Als de schoenen weer keurig van het ijs gehaald zijn, kijk ik naar twee blije gezichten en ben ik bijna geneigd om ze te bedanken voor deze reddingsactie. Gelukkig weet ik mezelf net op tijd te herpakken en onderweg naar huis begin ik met de broodnodige “buiten-spelen-als-er-ijs-ligt” instructie.

Vannacht gaat het 10 graden vriezen.

Ik ben moeder van jongens.

Één en één is twee.

Ik ben benieuwd wat er morgen van het ijs gehaald moet worden.