4. mei, 2016

Turbospoke

Turbospoke

Er schijnen veel zonnen in mijn leven. De zon met de krachtigste stralen is 6 jaar en heeft ‘Turbospoke’ op zijn fiets. Turbospoke heeft niets te maken met griezelige, schimmige figuren die in het duister opdoemen. Turbospoke zweeft ook niet maar maakt heel veel herrie en als je 6 jaar bent lijkt het erop dat je het leven tegemoet treedt met een hele hoop herrie. Zoals af en toe de energie uit het kleine lijf moet met veel geschreeuw, zo kan de energie ook naar buiten met een ratel op je fiets. Hard trappen en veel lawaai maken is het motto voor deze vakantie waarin de zon eindelijk is gaan schijnen.

Alexander mag zelf naar het centrum van het gemoedelijke dorp waar wij wonen. Hij kan via een veilige route bij de winkels komen en als hij op weg gaat hoop ik maar dat iedere automobilist zich houdt aan de maximaal toegestane snelheid die geldt in dit dorp. 30 Kilometer per uur en als mijn jongste zoon op weg is vind ik 10 kilometer per uur uiteraard hard genoeg. Gelukkig komt Alexander er nu met een hele berg lawaai aan en dat moet een ingekakte automobilist toch kunnen waarschuwen. Gevaar in aantocht. Uitkijken.

Alexander had zijn zinnen gezet op ‘Turbospoke’. Ik had er geen idee van wat dit was en koppelde ‘Turbospoke’ aan één of andere ondermaatse tekenfilmserie. Bij de Marskramer kun je dit vernuft voor je fiets kopen. Alexander mag dat zelf doen. Dan kan ik rustig op de veranda blijven zitten en even genieten van de rust zolang hij op weg is om ‘missie Turbospoke’ te volbrengen. Eerst stuur ik hem naar de Marskramer om te informeren naar de prijs van dit speelgoed. Alexander vindt dat geen enkele moeite, want meestal betekent dit dat zijn ouders toe gaan geven aan de koopdrift. De vorige keer kwam hij keurig met een briefje thuis waarop de prijs van een stuiterbal stond geschreven, maar kleine mannetjes worden groot en nu kon hij het wel zelf onthouden. Twee hele euro’s voor een plasticje lawaai. Ik kan er niets aan doen, maar ik denk automatisch aan kinderspeelgoed uit China en een mogelijk niet-ethisch-verantwoorde productie van dit speelgoed. De verpakking ligt al in de prullenbak. Die heb ik er toch weer even uitgevist om te controleren of mijn vermoeden klopt. Via Ierland komt dit speelgoedje uit China. Dan weet ik ook meteen het volgende zeker, het zal snel stuk zijn. Ik heb namelijk nog nooit speelgoed gezien uit China dat 24 uur bleef leven nadat het uit de verpakking was gekomen. Wij sponseren de plasticberg via speelgoed uit China dat na een halve dag alweer in de prullenbak ligt. Het meest frustrerende is nog dat wij er niets van leren. Ervaringen uit het verleden leveren ons geen ander gedrag op in de toekomst.

Gisteren heb ik Alexander via het jeugdjournaal proberen uit te leggen dat het niet vanzelfsprekend is dat alle kinderen op de wereld iedere dag eten hebben. Hij keek ernaar en nam de informatie voor lief. Hij liet op geen enkele wijze merken dat de ernst van de situatie bij hem binnen kwam. Dat komt natuurlijk omdat ik standaard bij tv-series en tekenfilms al zijn hele leven roep dat het ‘neppie’ is. Hoezo is dan ineens de inhoud van het jeugdjournaal wel écht. Die vlieger gaat niet op. In bezit van vele multimediale kanalen vereist dit tegenwoordig toch een andere opvoedingstechniek. Ik ben geneigd tot de weg van de minste weerstand: UIT!! Maar dit is in de praktijk, helaas, niet de weg van de minste weerstand en kost ontzettend  veel moeite.

Net zoals het moeite kost om weerstand te bieden aan goedkope troep die onder de naam Turbospoke bij de Marskramer voor € 2,- te koop is.