23. dec, 2016

Geloof, hoop en ego.

Geloof, hoop en ego.

 

Op de één na laatste dag voor de kerstvakantie verloor ik in één klap mijn geloof in de gehele mensheid. Of liever, mijn geloof in de generatie die het na mij voor het zeggen zal hebben. Bam, weg, kaboem, stuk, aan flarden. De reden: een mail in mijn mailbox. De afzender: een leerling. De inhoud: niet voor herhaling vatbaar. “It comes with the job” dat niet iedereen iedere dag in volledige aanbidding aan mijn voeten ligt. “It comes with the job” dat eigenlijk nooit iemand de hele dag in volledige aanbidding aan mijn voeten ligt. Soms vinden leerlingen mij wel aardig. Mijn ego wordt hierdoor niet meer gekrenkt. Mijn doelstelling is ook niet om vrienden te zijn met mijn leerlingen. Mijn doelstelling is dat zij zich later op fatsoenlijke wijze en met de broodnodige economische inzichten, staande kunnen houden en dan het liefst ook nog als evenwichtige volwassenen. Die evenwichtigheid zal ik dus voor moeten doen en mijn ego heeft een plaats gekregen onderaan de ladder. Gisteren kwam ik er op een zeer niet- benijdenswaardige wijze achter dat mijn ego een hogere sport op de ladder heeft gevonden dan waar ik hem had neergezet en dat mijn “geloof” gezakt was naar de onderste sport van de ladder. Wat een ongelofelijk, achterlijk en waanzinnig beroep had ik gisteren. Ik zat ‘s avonds met mijn laptop op schoot om mijn ontslagbrief te schrijven, maar ben in slaap gevallen. Vanmorgen moest ik alweer voor dag en dauw op om de komende generatie te voorzien van krentenbrood, chocolademelk en kerstgezelligheid dus ook vanmorgen had ik geen tijd om de brief te schrijven en bovendien was de batterij van mijn laptop leeg. Het zit soms wel heel erg tegen.

De dag voor de kerstvakantie vieren wij op school traditiegetrouw de boodschap van kerst door, onder andere, met de klas samen te ontbijten. Veel hoef ik daarvoor niet in te slaan want de generatie die het na mij voor het zeggen gaat hebben, eet ‘s morgens niet. Bovendien waren ze moe van de afgelopen week want ze zijn op stage geweest.

De maatschappelijke stage. Alle leerlingen van de derde klas lopen een stage waarin ze zich vier dagen dienstbaar opstellen op basisscholen, in zorginstellingen, bij de voedselbank of in een kringloopwinkel. Twee van mijn leerlingen kwamen terug van een vierdaagse in een kringloopwinkel. Ze hebben allebei enorm veel moeite om zich aan te passen aan de huidige onderwijsstructuur. Ze zijn veel afwezig en hun tijdschema ziet er anders uit dan het lesschema dat wij op school hanteren. Ze komen slechts zelden op tijd. Hun cijferlijst verdient nog geen schoonheidsprijs en ik ben vaak niet aardig tegen hen omdat de boodschap die ik over moet brengen dat nu eenmaal niet toelaat. Vandaag kwamen ze stralend binnen bij het kerstontbijt. Nee, ze hadden geen zin in kerstbrood maar ze hadden wel foto’s en of ik die wilde zien. Het is bijna kerst, dus waarom niet. Ze lieten mij zien wat ze de afgelopen dagen hadden gedaan op hun stageadres. Op de foto’s zag ik stapels met vuilniszakken, containers met vuilniszakken. Het zag grijs van de vuilniszakken.

“Kijk mevrouw, die zakken hebben wij allemaal gevuld met kleding die wij eerst hebben uitgezocht en gelabeld. Veel hè?”

Ik zag rode wangen van trots. Een kleine glinstering in hun ogen.

“Oh en mevrouw bent u zo nog op school? Ik heb iets voor u meegenomen, een cake.”

Vandaag is “geloof” weer een sport op de ladder omhoog geklommen. De top van de ladder ligt nog ver weg maar ik heb goede hoop dat deze weer bereikt kan worden.