26. nov, 2016

Klein protest

 

stop register.jpg

Nu de tijdsdruk toeneemt. lijkt het alsof er binnen het onderwijs een oog open gedaan wordt om te kijken op de wekker hoe laat het is. Over een maand zal ik me verplicht moeten registreren om aan te kunnen tonen dat ik een bekwaam docent ben en mijzelf regelmatig laat scholen om mijn deskundigheid niet te verliezen. Dat gegeven is positief. Onderwijs hoort in ontwikkeling te blijven. De beroepsgroep heeft een positiever aanzien nodig. Ik ben het daar helemaal mee eens. Ik ben het alleen absoluut oneens met de manier waarop het register niet van, voor en door docenten kan ontstaan. Om het register van de grond te krijgen is er een wet nodig die dwingt. Geen aanvullende regelgeving maar klinkklare dwang met sancties als er niet aan de regel voldaan wordt. Scholing lijkt de oplossing voor al de problemen in het onderwijs. En dat vind ik dan weer een hilarisch gegeven. Scholing voor degene die scholing ‘geven’ als beroep hebben gekozen. Een register moet de beroepsgroep dwingen zichzelf serieus te nemen.

Het feit dat de beroepsgroep niet en masse in opstand is gekomen tegen deze idioterie geeft aan dat de beroepsgroep zichzelf bloedserieus neemt. Er is geen tijd om te protesteren. Er is geen tijd om te roepen: “Tot hier en niet verder.” De dagelijkse worsteling om het schooljaar fatsoenlijk te laten verlopen, heeft voorrang. Het feit dat de beroepsgroep niet en masse zijn ontslag indient om onder de toegenomen werkdruk uit te komen, geeft aan dat zij haar taak bloedserieus neemt. Het feit dat de beroepsgroep het beste probeert te maken van sommige domme maatregelen die er de afgelopen jaren zijn genomen, geeft aan dat de beroepsgroep zichzelf bloedserieus neemt. Luctor et emergo.

Ik ga het anders doen. Ik ga weer stemmen. Ik ga mijn stem weer laten horen en ik ga niet meer bang zijn voor de eventuele consequenties die dat heeft. Ik ga ‘mezelf’ eerst maar weer eens serieus nemen.

Met de komende verkiezingen in aantocht ga ik op zoek naar de politicus die met zijn handen van het onderwijs af durft te blijven. Ik zoek de politicus die geld heeft voor de initiatieven die op de werkvloer ontstaan omdat deze politicus gelooft in de vakbekwaamheid van docenten. Ik zoek naar de politicus die de scholen binnen loopt om de dagelijkse gang van zaken te ervaren. Ik zoek de politicus die het aandurft om niet-werkende maatregelen terug te draaien. Ik zoek de politicus die de beroepsgroep serieus neemt zonder dwangmatige wetgeving. Ik zoek naar de politicus die vertrouwen in mij heeft en mij mijn autonomie durft terug te geven en aan mij gaat vragen: “Wat heb je nodig om je werk nóg beter uit te kunnen voeren. Ik luister.”