6. sep, 2016

Rust

Rust.

 

Ik weet het. Het is een zeldzaamheid. Op de helft van mijn arbeidzame leven leer ik heel langzaam omgaan met werkdruk. Naast de omstandigheden die van buitenaf komen in het onderwijs ( roosters, volle klassen, volgepropte lesweken, hoge temperaturen in het gebouw….) zorg ik zelf voor de grootste dosis werkdruk. Het gebeurt allemaal in mijn hoofd.

Ik zit nu namelijk achter een computer in de docentenkamer waar ik liever nooit kom omdat ik het er te heet vind en ik geen deel wil hebben aan het werkoverleg tussen collega’s die vaak een volume van praten hebben alsof ze een klas met 30 leerlingen moeten overschreeuwen. Typisch gevalletje beroepsdeformatie en dat maakt dat ik liever thuis werk. Maar ja, daar ben ik nu niet. Vanmorgen liep het privé- en werkschema zo in elkaar over dat ik een paar uur voor de start van de eerste les op school ben. Als je een kantoorbaan hebt zijn dat waarschijnlijk normale werktijden maar bij een kantoorbaan kun je hoogstwaarschijnlijk ’s avonds voor de buis hangen. Dus mocht je, met je lekkere kantoorbaan, de neiging hebben om nu te gaan schreeuwen, loop dan even een rondje om en lees gewoon niet verder.

Goed ik zit dus achter de computer en heb mijn oordopjes, die meekwamen met de nieuwe telefoon, in mijn oren. Relaxmuziek op een YouTube kanaal opgezocht en ik zit te prutten. Gisteravond heb ik me enorm druk lopen maken om roosterwensen die ik moest indienen, drukwerk dat misschien niet op tijd af was, lessen in het Engels die vorige week gewoon “kak” gingen en een aankomende ouderavond die ik echt heel anders wil gaan invullen. Dat gebeurde allemaal in mijn hoofd want ondertussen liet ik de beelden van Heel Holland Bakt aan mij voorbijgaan en keek ik naar de ingestorte cake van de burgemeester van Uithoorn en de mislukte mergpijpjes van een advocaat. Die mensen verblikte of verbloosde helemaal niet om hun mislukte creaties. Zij slaakten een diepe zucht en namen zich voor om het volgende baksel een nieuwe kans te geven. De planning van de advocaat werd aangepast en de burgemeester zette zich met nieuwe energie in voor de volgende opdracht. Peter zat achter mij en moest mijn nek masseren omdat de spieren daar alweer zwaar getraumatiseerd zijn van “Jannie-en-een-schoolweek" (Lang Leve de Liefde, het jaarthema van onze school krijgt thuis vorm). Onderwijl zien wij dus dat de Heel-Holland-Bakt-cameraman de relaxte blikken vangt van de advocaat en de burgemeester. Peter en ik besluiten na deze observatie dat ons leven er vanaf dat moment anders uit gaat zien. Wij gaan ons niet meer druk maken en als onze mergpijpjes instorten dan bakken wij gewoon een nieuwe marsepeintaart.

Kijk maar…Het drukwerk ligt in de kast. Daar heb ik me dus nodeloos druk over gemaakt gisteravond. De wensen voor het repetitierooster zijn ingediend (een werkje van een half uurtje.) De naamstokjes voor de tweede klassen liggen klaar (in het kader van de nieuwe didaktiek).  De muziek is geweldig en ik schrijf tussendoor een stukje. Er is zelfs iemand die weet dat het derde uur pas om 11.20 uur begint en ik zie dat ik nog veel tijd heb voor een kopje koffie. Op naar het volgende ‘zen’ moment voordat mijn cake weer instort.