3. sep, 2016

Werkelijk kennen!

Werkelijk kennen.

Er is braderie. Peter en ik zijn gek op een braderie. Op Ameland bezoeken wij ieder jaar de braderie en verlustigen ons aan alle prullaria die we daar, ieder jaar, weer bij dezelfde kraampjes vinden. De braderie in het hier aangrenzende dorp, biedt ons dezelfde keur aan kraampjes en prullaria, maar het leukste van een braderie in de buurt van je eigen dorp is het ontmoeten van mensen. Wij brengen veel tijd door op de braderie omdat Peter nu eenmaal met iedere bezoeker van de braderie contact maakt. Vandaag was dat niet anders. Wij drinken ook overal waar de geur van koffie ons tegemoet komt, kopjes koffie.

Wij kopen rare braderie spullen. Niet omdat wij dat nodig hebben maar omdat wij de mensen die zo hun best doen om een verkoopverhaaltje af te steken, de ‘overwinning’ gunnen. Iemand die zijn zelfgemaakte hobbyprullaria verkoopt, kunnen wij ook niet voorbij lopen met de mededeling: ‘We denken er nog over na’, om vervolgens niet meer terug te komen. Het lukt gewoon niet.

Ons laatste kopje koffie dronken wij vandaag bij de bakker waar wij al een grote bijdrage aan de omzet geleverd hebben de afgelopen jaren. Als Alexander aan het sporten is wachten wij graag met en kopje koffie bij deze bakker. De bakker had de banken buiten gezet en omdat het op de braderie erg druk is, schuiven wij gewoon aan bij andere koffiedrinkende bezoekers van de braderie. Beetje inschikken en de gezelligheid kan beginnen. Wij raken in gesprek met een echtpaar dat al jaren in Nederland woont maar de roots heeft liggen in Duitsland. Alexander weet dat het dan nog heel lang gaat duren voor we naar huis gaan en sprint naar de trampoline die naast de bankjes staat opgesteld. Hij mag springen.

Hij mag springen en krijgt daarbij instructie van een leerling die dit jaar bij mij in de vierde klas zit. Een lange, smalle jongen die ik in de derde klas niet in mijn klas gezien heb. Misschien was hij even een jaar op de havo. Ik weet het niet.  In de tweede klas leerde ik hem kennen. Hij zat in de klas op de achterste banken en voorzag mijn lessen van het nodige cynisme. Hij had lange tenen als ik hem aansprak op zijn gedrag en echt plaatsen kon ik hem niet. Het leek mij toen een streber die zijn plek op het vmbo maar zwaar onder de maat vond. Eerlijk gezegd kon ik niet zoveel met zijn eigenwijsheid. Vandaag zag ik hem in een andere context. Hij sprong ook op de trampoline en aan zijn sprongen en buitelingen te zien, deed hij dat vandaag niet voor het eerst. Ik vind het ontzettend leuk om leerlingen buiten school tegen te komen en het interesseert mij niet zoveel wat zij daarvan vinden. Ik loop meestal uitbundig begroetend op hen af. Zo ook vandaag.  Mijn nieuwe telefoon in de aanslag om hem ook nog eens te filmen tijdens zijn demonstratie op de trampoline. Ik denk er echt niet over na dat dit misschien zwaar irritant is: de juf en dan ook nog filmen. Gelukkig maar want vandaag springt deze leerling een gat in de lucht. En zeker niet onverdienstelijk. Alexander kwam erbij staan en vroeg aan hem of hij ook mocht springen. Dat mocht. Met enorm veel geduld en vriendelijkheid legde ‘mijn’ leerling aan Alexander uit hoe je mooi kunt springen op de trampoline. Ik smelt dan. Niet van de hitte maar van vertedering. Alexander kreeg een streepje voor en kwam wel drie keer aan de beurt om te springen zonder te hoeven wachten in de rij en iedere sprong van Alexander werd door deze jongen glimlachend goedgekeurd.

Tijdens de wandeling naar de auto bespreken Peter en ik deze gebeurtenis en komen tot de conclusie dat we in het onderwijs maar een heel klein stukje van onze leerlingen zien en daar vaak veel teveel gewicht aan toe kennen. Mijn ‘eigenwijze’ leerling was in de context van de braderie, de trampoline en het mooie weer, een bijzonder vriendelijke en geduldige ‘leermeester’ voor mij en mijn zoon.