26. aug, 2016

Het einde nadert.

Het einde nadert.

De titel doet vermoeden dat het hier gaat om iets dramatisch. Dat is ook zo. De zomervakantie is bijna afgelopen. Dat betekent dat de klok weer toe is aan een nieuwe batterij, de broodtrommels uit het stof gehaald worden en het lesmateriaal het daglicht weer mag zien. Daglicht is er genoeg. Mijn bestelling voor mooi weer heeft dit jaar wel een lange levertijd gehad en ik had nog zo gezegd: “Spoedbestelling”. Nu is het mooie weer er eindelijk en dat betekent het einde van de zomervakantie, want zo gaat het al een aantal jaren.

Het einde van de zomervakantie betekent ook nog iets anders. Het overkomt me al bijna 25 jaar en ik heb de hoop opgegeven dat dit euvel ooit zal verdwijnen. Zodra ‘school’ weer in mijn bewustzijn komt, begin ik met dromen. Mijn nachtelijke onderbewuste vult zich met alle mogelijke scenario’s. Er gaat vooral van alles mis. Ik mis de start van het schooljaar doordat ik mijn informatie niet goed gelezen heb. Ik kan absoluut geen orde meer houden. Ik weet na een jaar nog steeds geen namen en geef spontaan geschiedenis in plaats van economie. Daar kom ik halverwege de les achter en dan ontstaat er een zwart gat waarin ik wegzak en niet meer uitkom. Halverwege de nacht kom ik erachter dat ik droom en dat alles zich in mijn onderbewuste afspeelt en gelukkig geen enkel raakvlak heeft met de dagelijkse werkelijkheid. Ik lig immers veilig in mijn bedje. Opgelucht denk ik verder te kunnen slapen en vervolgens gaat het hele verhaal gewoon door. Ik stap de verkeerde school binnen. Ik maak voortdurend ruzie met collega’s en weet niet meer waar het kopieerapparaat staat. Ik ben mijn sleutels van de lokalen kwijt en open bezemkasten omdat ik denk dat daar leerlingen verstopt zitten. Ik vergeet vervolgens de sleutel uit de bezemkast te halen en merk dat ik daar zelf in opgesloten ben door de leerlingen. Weer alles zwart.

Ieder schooljaar dient dit fenomeen zich aan als de vakantie langer dan twee weken duurt. Gelukkig is dat dus alleen na de zomervakantie, hoewel ik bij de kerstvakantie soms ook niet vrij ben van deze rare dromen. Freud zou er vast een passende verklaring voor hebben. Ik ben natuurlijk zo’n ongelofelijk onzekere miep die er na twee decennia nóg niet op durft te vertrouwen dat ik iets geleerd heb en kan toepassen binnen mijn vakgebied. Freud zou mij vast wijzen op alle zaken die ik komend schooljaar anders wil gaan doen en waarvan ik weet dat ik daar in praktijk niets van terecht breng, omdat ik na drie dagen lesgeven alweer vergeten ben wat mijn goede voornemens waren. Ik heb ook nog even gedacht om Jozef in te schakelen als dromenuitlegger (die met die mooie mantel en die grote familie die uiteindelijk in Egypte terecht komt na omzwervingen in putten en woestijnen) maar die laat niets van zich horen op de momenten dat ik hem een WhatsApp berichtje stuur. Flauw.

Freud kan me niet meer helpen. Jozef heeft zijn kapitaal ook al op een andere manier binnen gehaald dus ik trek mijn eigen conclusie:

De zomervakantie is ten einde. Het nieuwe schooljaar staat weer voor de deur en ik heb er kennelijk heel veel zin in!!