23. jun, 2016

Herexamen

Herexamen.

De zenuwen gieren door mijn keel. Vandaag is de dag van het herexamen economie. Normaal gesproken heb ik geen last van zenuwen. Normaal gesproken zijn de leerlingen die een herexamen moeten doen de leerlingen die ‘hard’ werken nog niet in hun vocabulaire hebben weten te vinden. Dit jaar is het anders. Dit jaar doet er een leerling een herexamen die altijd hard gwerkt heeft. Zo’n leerling waarbij je als ze binnen komt in je les, opgelucht adem haalt dat ze er is omdat het zo’n heerlijke, enthousiaste leuke leerling is, wiens karakter je iedereen toewenst en waarvan je een klas vol wil hebben.

Ik ben in de gezegende positie dat ik veel leerlingen meerdere jaren les mag geven omdat ik nu eenmaal bij ons op school de lesboerin van het vmbo ben. Dus ik ken haar al jaren. We hebben al jaren strijd gevoerd met de sommen van economie. Die vond ze altijd moeilijk. Aan haar uitleggen en weer uitleggen en nog eens uitleggen en dan weer rustig zitten en nog een keer uitleggen, is nooit een straf geweest omdat ze met hoogrode wangen van de inspanning iedere keer weer vol goede moed opnieuw probeerde, struikelde en weer boven kwam. Al jaren hielp het als ze tijdens de toetsen even kon kijken naar mij en ik haar een knipoog kon geven om haar een soort van moed te geven en met die knipoog te zeggen: “ Toe maar, je kunt het heus heel goed.”

Aan het begin van het jaar zat ze met rode wangen van de inspanning in de klas. Af en toe kon je gewoon aan haar zien dat het haar even teveel werd, de onmacht die ze voelde als het haar gewoon niet lukte om een vraag tot een goed einde te beantwoorden. Vaak dacht ik dan: “Kind, het is maar economie, je geluk hangt er niet vanaf.” Dat is uiteraard geen steekhoudend argument als je in het examenjaar zit en de score voor economie wel bepalend is voor succesvol zijn en een diploma halen. Nog steeds denk ik: “je geluk hangt er niet vanaf,” maar zo voelt het vandaag niet. Met een voldoende voor het schoolexamen ging ze het eindexamen in en de zenuwen hebben haar parten gespeeld. Uitgerekend haar. Toen ik haar examen nakeek zag ik het gebeuren, net te weinig punten gehaald om een voldoende te halen. Ik kon ze ook nergens meer tevoorschijn toveren en moest met lede ogen en een bezwaard hart het examen doorsturen naar de tweede corrector. Op zo’n moment voelt de grote test van het centraal schriftelijk eindexamen als oneerlijk en te zwaar. Al die jaren van haar inspanning tellen in het cijfer dat bepaald of je geslaagd bent, niet mee. Alles wat zij kan maar op dat moment net even niet voldoende kon laten zien, is van geen waarde geweest in de hardheid van het cijfer dat zij haalde. Na haar examen ben ik fel voorstander van maatwerk en het halen van certificaten die samen een volwaardig diploma geven. Na haar examen ben ik fel voorstander van yogalessen op school en alle registers opentrekken om aan stressreductie te doen en zulke leerlingen op ieder door God ingegeven manier laten weten dat je wél in ze gelooft en ik haar kan omringen met de energie die nodig is zodat zij dat zelf ook gaat geloven. Als ik de gunfactor kon omzetten in een cijfer dan had ze een 10 gehaald.

Maar ze gaat succesvol zijn vandaag. Ze weet waar ze extra aandacht aan moet besteden en ze heeft een briefje van Peter op zak met een paar kleine tips om te focussen en rustig te blijven. En ik ga naar school en neem haar nog één keer in mijn armen om haar voor de honderdduizendste keer te zeggen: “Je kunt het heel goed en ik geloof in je.” En dan ga ik met een haakwerkje dicht bij haar in de buurt al mijn energie naar haar sturen en bemoedigend aanwezig zijn. In de wetenschap die ik al heb: “Zij kan het en haar beloning is in aantocht.”

( 1 juli: Ze is geslaagd!!!)