28. apr, 2016

Vakantie voor 50 plussers

Vakantie voor 50 plussers.

In het onderwijs rol je letterlijk een vakantie in. Op de valreep komen er allemaal werkzaamheden voorbij die toch nog even gedaan moeten worden vanwege deadlines, opdrachten van buitenaf of eigen inspiratie.

Werkdruk kennen we niet, we werken gewoon veel en hard en stug door maar die norm ligt er al jaren. We roepen wel heel hard dat we last hebben van de werkdruk maar het blijft een ongrijpbaar container begrip.

Afgelopen weekend kon ik een ‘ouwe’-tutten kopje koffie drinken met mijn vriendin die ook al eeuwen rondhuppelt in het onderwijs. Vroeger huppelden we en nu rennen we. We zijn ook allebei 50 en plus. Toen onze kinderen klein waren vroegen we ons af waarom we aan het eind van de week moe waren en kwamen dan steevast tot de conclusie dat we een breekbaar servies aan het beschermen waren door onze porseleinen bordjes op wiebelende stokjes in de lucht te houden. Een glansrijke carrière in het circus hebben we aan ons voorbij laten gaan. We waren zo ontzettend goed in het balanceren en het porselein bleef heel. Op vrijdag avond hielden we geen stokje meer omhoog. Zelfs niet het stokje van onze mannelijke partner. Strakke schema’s, een gedisciplineerde werkhouding, kinderen die op commando functioneerden en een man die het hele weekend aan zijn hobby kon besteden waren de stokjes en het porselein. Voor zieke kinderen hadden we eigenlijk geen tijd en het zweet brak bij een koortsuitbraak niet bij de kinderen uit, maar bij ons. Aan reflectie op die tijd heeft het ons bij nader inzien ontbroken. We kwamen tot de conclusie dat we eigenlijk alleen maar harder aan het rennen zijn dan in de porseleintijd. Terwijl we aan ons lijf voelen dat we in het ‘ouwetutten’ tijdperk aangekomen zijn. Onze lichamen piepen en kraken meer dan voorheen en de hulpstukken ( leesbrillen) liggen verspreid door het huis. Onze hormoonhuishouding verandert en we janken op onmogelijke tijden om onmogelijke zaken. Marco Borsato die zingt over het meer en leg me neer; janken. De petunia’s die uitgebloeide bloemen hebben; janken. Een black-out in de menusuggesties voor die dag; janken. Kilo’tje erbij; totale waterpaniek. De babyfoto’s van de volwassen kinderen veroorzaakt een waterval waar de Niagarawatervallen niets bij zijn en we Willem Alexander om hulp vragen bij ons watermanagement. We zijn grootafnemers bij de fabrikant van tissues. En het ergste is: niemand begrijpt ons en daar snotteren we dan ook weer over. Gelukkig begrijpen we elkaar en alle andere vrouwen die op dezelfde manier het tekort aan begrip en midlife-management missen.

Toch zijn we op onze manier ook weer supervrouwen. De druk op het werk is toegenomen. De kinderen zijn veeleisender en ook de sokken van onze nieuwe mannen vinden we weer in de wasmand. Zoals we vroeger bezig waren om onze kwetsbaarheid te verbergen en de bordjes omhoog te houden, houden we nog steeds de bordjes omhoog maar durven nu veel meer toe te geven dat het af en toe wel zwaar is. We zijn gegroeid in de kwetsbaarheid en voelen ons steviger in het uiten van een mening ook al komt die er soms jankend en snotterend uit. We hebben levenservaring en durven onze leeftijd in te zetten als argument voor verkregen wijsheid.

We durven nu te zeggen: ‘ 50 en plus! We zijn van onschatbare waarde, voor ons werk, ons gezin, onze kleinkinderen en de hele bups eromheen. Maar wel graag in een iets rustiger tempo!!’