5. feb, 2016

Berenopvoeding

Berenopvoeding.

 

Onderuitgezakt op de bank heb ik gebiologeerd, en dat is de juiste houding bij natuurdocumentaires, gekeken naar de opvoeding van Amber en Scout. Twee berenwelpen en hun moeder worden gevolgd door de camera.

 

Al vrij aan het begin van de film wordt duidelijk dat de kleine welpjes achter de moeder aan over de sneeuwvlakte mee moeten hobbelen op zoek naar voedsel. Behalve een grom en een grauw en een klein moment van wachten, zie ik geen overduidelijke dialogen tussen de berenmoeder en haar jongen. Over Amber hoeft de moeder zich geen zorgen te maken. Die volgt nauwgezet. Iedere voetstap van moeder wordt gevolgd door hetzelfde gedrag van het kleine vrouwtjeswelpje. Het jongetje daarentegen kan zich niet goed  concentreren. Alles wat beweegt en voorbij komt moet aan een nadere inspectie onderworpen worden. Hij loopt de afstand meer dan twee keer. Zoals jongetjes op de basisschool de avond vierdaagse lopen. Jongetjes vliegen van links naar rechts over de route en weer terug terwijl meisjes keurig hand in hand en zingend in de voetsporen van de begeleiders lopen.

 

Scout doet zijn naam meer dan eer aan. Hij staat in de ontdekkingsmodus. Hij klimt over boomstronken en valt ertussen. Hij moet door moeder voortdurend aangespoord worden om erbij te blijven en af en toe zie ik dat zij haar kop laat hangen na weer een aantal vruchteloze pogingen het jong in het gareel te houden. Als hij niet volgt, dan maar niet, lijkt haar conclusie. Ik weet wel wat er met dit beren jong aan de hand is.

 

Hij heeft ADHD.

 

Hij kan zich maar heel kort concentreren en is bij iedere onverwachte beweging van de nabije natuur weer afgeleid. Ik zit er niet naast. De diagnose klopt voor de volle honderd procent. Scout heeft moeite met het verwerken van prikkels. Hij rent, springt, is kwijt, schrikt, valt, en verzuipt bijna. Dat was wel een beetje eng. Scout is zo moe van zijn prikkelvolle omgeving dat hij in slaap valt op een zandbank terwijl het water opkomt. Ik zie weer een vergelijking met jongetjes op school. Die vallen ook af en toe in slaap in hun schoolbank. Het water stijgt, het examen nadert. Maar ze zijn zo moe. Even slapen.

 

Languit ligt Scout op de zandbank en het water omringt hem. De berenmoeder heeft het niet in de gaten en loopt naar de oever. Ik verdenk haar van een buitengewoon sterk pedagogisch verantwoord opvoedmoment. Zij heeft hem wél in de gaten maar kiest een andere strategie. De strategie van het proefondervindelijk wijs worden.

 

Het water stijgt en de situatie van Scout wordt levensbedreigend. Hij heeft wel zijn zwemdiploma maar nog te weinig zwemuren om de oever veilig te gaan halen. Als de situatie bijna onhoudbaar wordt, in mijn ogen, draait de moederbeer zich om en geeft een paar ferme brullen. Als Scout nu niet in beweging komt, verzuipt hij. De weg naar de oever is geen gemakkelijke weg maar Scout is een dapper beertje en ziet ook wel dat hij over een paar maanden zelfstandig moet kunnen functioneren. Mama geeft al een stevig signaal af; zelf doen! En Scout voelt in elke vezel van zijn lijf deze stimulans. Hij moet het zelf doen. En dat geeft hem de energie en de kracht die nodig is om de oever te bereiken. Een paar keer kopje onder, een beetje tegen de stroom in en dan weer veilig met zijn berenvoetjes aan vaste grond. Het ADHD beertje heeft een belangrijke les geleerd. En hij zal deze les zijn verdere leven niet meer vergeten.