19. jan, 2016

An ordinary day

An ordinary day.

Onderwijs is serious business. Met die werkelijkheid werd ik vandaag geconfronteerd toen ik de eerste stap deed van mijn re-integratietraject. Een kopje koffie drinken op school.

Eigenlijk kun je een scholengemeenschap met 1600 leerlingen en ruim 200 medewerkers vergelijken met een dorp waarvan de inwoners van half 9 ’s morgens tot en met 4 uur ’s middags boven op elkaars lip geperst zijn binnen de muren van een te klein gebouw. Het is meer dan een wonder dat dit iedere schooldag zonder problemen verloopt. Als je veel mensen bij elkaar zet breekt meestal op een gegeven moment de pleuris uit. Kijk maar bij een voetbalwedstrijd. Een nieuwjaarsviering op een plein voor een groot stationsgebouw. Of als mensen samenkomen in een ruimte waar ze hun mening mogen geven over ontwikkelingen in hun habitat. Of als je mensen samen propt in een snel uit de grond gestampte wijk onder het mom van huisvesting. Uiteindelijk breekt de pleuris uit.

Het is een blijk van ongekend organisatie vermogen en verantwoordelijkheidsgevoel dat dit binnen de muren van een school niet gebeurt. Binnen een scholengemeenschap functioneert een onzichtbare code waar iedereen zich aan kan houden. Ongeacht je ras of achtergrond.

Iedere dag komen er hordes jongelui op de fiets naar school en vinden  hun weg naar waar ze moeten zijn zonder elkaar in het vaarwater te zitten. Dat gaat heel ordelijk en zonder ongelukken en lukt iedere dag weer. Er zijn routes die je bewandelt om van klaslokaal te wisselen en ook al is dat soms een beetje druk, daar maken ze in een scholengemeenschap helemaal geen probleem van. Je schuifelt gewoon voetje voor voetje naar je volgende plaats van bestemming.

In het klaslokaal is het ook meestal zo dat er gewoon geluisterd wordt naar degene die voorin de klas zijn verhaal staat te vertellen. En als je daar geen zin in hebt dan doe je gewoon alsof je luistert. Het gedrag van de grote gemene deler is bepalend, niet je individuele ongenoegen of onvermogen. En als dat ongenoegen of onvermogen even te hoog opspeelt, dan is de meest gekozen weg om daar over te praten. Er loopt binnen een scholengemeenschap altijd wel iemand rond die even naar je wil luisteren. Of je nu een leerling bent of een docent. Je plek is bekend en gerespecteerd.

Zie hier het significante verschil met de huidige samenleving. Verdraagzaamheid, co-operatie en medemenselijkheid zijn ongeschreven waarden in een scholengemeenschap.

En toch loopt er ook hier af en toe een rotte appel tussen. Iemand die het misschien vandaag niet voor elkaar krijgt om zijn eigen woede en frustratie  te kanaliseren. Iemand die misschien net vandaag uit zijn dak gaat omdat hij( of zij) het leven als onrechtvaardig beschouwt en daar anderen heel hard de schuld voor wil geven.

En dan wordt het spannend. Want dan blijkt dat een scholengemeenschap een uiterst kwetsbare plek is om te zijn. Een brand in een toilet kan heel snel heel veel slachtoffers veroorzaken.

Ik kwam vandaag binnen in school op het moment dat er niet meer gehyperventileerd werd over de gebeurtenissen van deze morgen. Maar dat het heftig was zag ik aan de rector die, wrijvend over zijn oor, in de docentenkamer vertelde dat het ook vandaag  weer goed gegaan was binnen school.

En zo zal het de meeste dagen blijven gaan.