12. jan, 2016

Puber Ultimo

Bart

Hij heet natuurlijk geen Bart maar om iedere overeenkomst met de werkelijkheid geweld aan te mogen doen, heet hij Bart.

Er was een tijd dat ik een kleine scepter mocht zwaaien binnen school. Die scepter heet: "teamleider". Dan ben je een soort baas en mag je je heel venijnig opstellen naar leerlingen en ouders, als je dat maar diplomatiek aanpakt. Je mag ook de baas zijn over de eens gelijken op de werkvloer. Het houdt een beetje het midden tussen de opperbaas van de school zijn en het plebs van de werkvloer.

Venijnig en de baas, mij op het lijf geschreven.

Vol venijn ging ik eens de klassen in om de o zo belangrijke schoolregels behoorlijk venijnig onder de aandacht te brengen van de leerlingen in de derde klas van het vmbo.

Mijn intro is dan helder. Ik kijk overtuigend streng en met een verlaagde stem introduceer ik de bedoeling van mijn onderbreking van de les. Dat werkte al jaren heel erg goed.

Ik ben er met mijn inmiddels opgebouwde imago helemaal niet op bedacht dat er iemand is die totaal niet onder de indruk is van mijn toneelspel. Maar ik word in 1 keer compleet van mijn troon gestoten door Bart die door de klas schalt: “Mijn tante heeft vroeger op u gepast!”

Harder zou ik nooit meer van mijn zorgvuldig opgebouwde troon vallen. In 1 klap was ik gereduceerd tot een baby met vieze luiers om.

Verward zocht ik naar de spreker. Hij zat achter in de klas. Natuurlijk zat hij achter in de klas. Het kwaad komt altijd van achteren.

Alleen het kwaad zag er wel heel bijzonder olijk uit. Twee helder blauwe ogen keken mij vol ondeugd aan.

Bart.

Puber Ultimo.

Klaar om al mijn wetten met voeten te treden. Klaar om zijn ouders tot wanhoop te drijven. Klaar voor de derde klas van het vmbo.

Met Bart stond ik af te wassen op de werkweek. “Jemig”, zegt Bart. “Het lijkt wel of ik met mijn moeder op vakantie ben”.

Ja Bart, dat klopt.

Je tante heeft namelijk vroeger op mij gepast.